Imwas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Imwas
عِمواس
Państwo  Jordania
Muhafaza Dystrykt Ramli
Wysokość 200 m n.p.m.
Populacja (1961)
• liczba ludności

1955
Data zniszczenia 7 czerwca 1967
Powód zniszczenia atak Sił Obronnych Izraela
Obecnie Park Narodowy Kanada
Położenie na mapie Jordanii
Mapa lokalizacyjna Jordanii
Imwas
Imwas
Ziemia 31°50′19″N 34°59′31″E/31,838611 34,991944
Strona internetowa

Imwas (arab. عِمواس) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Ramli w Jordanii. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas Wojny sześciodniowej, po ataku Sił Obronnych Izraela 7 czerwca 1967.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wioska Imwas leżała w górach Judei w pobliżu doliny Ajalon i wzgórza Latrun. Według danych z 1961 do wsi należały ziemie o powierzchni 5 167 ha. We wsi mieszkało wówczas 1 955 osoby[1].

Własność gruntów Powierzchnia gruntów [ha]
Arabowie 5 151
Żydzi 0
publiczne 16
Razem 5 167
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie [ha] Żydzi [ha]
uprawy oliwek 15 0
uprawy nawadniane 606 0
uprawy zbóż 3 612 0
nieużytki 785 0
zabudowane 148 0

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruiny kościoła Emmaus Nicopolis przy zniszczonej wiosce Imwas

Imwas jest często utożsamiana z biblijną wioską Emaus[2], gdzie Jezus Chrystus ukazał się grupie swoich uczniów po swoim zmartwychwstaniu[a].

W czasach cesarza Wespazjana była to niewielka miejscowość z małym rynkiem. W 68 utworzono tutaj obóz warowny V Legion[3]. W 141 miasteczko zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi[3]. W 221 zostało odbudowane pod nazwą Nikopolis. Rok później wybudowano tutaj bazylikę bizantyjską. W V wieku wybudowano sanktuarium w miejscu, w którym rzekomo miał znajdować się dom Kleofasa poświęcony przez Jezusa. Następnie wybudowano fontannę, w której rzekomo miał płukać nogi Jezus i Jego uczniowie. Pielgrzymi wierzyli, że fontanna ma właściwości lecznicze[2].

Przez następne stulecia rejon wioski znajdował się pod panowaniem Islamu. Gdy w 723 Imwas odwiedził biskup Willibald z Eichstätt, zauważył on, że kościół-sanktuarium wciąż stał w stanie nienaruszonym. Został on zniszczony w 1009[4]. Jego odbudową zajęli się krzyżowcy, a następnie na początku XVI wieku został on przekształcony w meczet.

Przeprowadzony w 1596 spis powszechny wykazał, że w wiosce Imwas mieszkały 24 rodziny muzułmańskie[5]. W 1875 Karmelici z Betlejem nabyli działkę ziemi z ruinami kościoła. W latach 1887-1888 usunięto gruz. W okresie od listopada 1924 do września 1930 prowadzono tutaj badania archeologiczne[2].

W okresie panowania Brytyjczyków Imwas była dużą wsią z dwoma meczetami. Znajdowały się tutaj także dwa muzułmańskie sanktuaria. Pierwsze było grobowcem Ubydah Abu Ibn al-Jara, muzułmańskiego wojownika z okresu walk z Bizancjum. Drugie było grobowcem Mu’ath Ibn Jabal, towarzysza Mahometa. Poza tym, w 1919 założono szkołę dla chłopców, w której w 1947 uczyło się 187 uczniów. Po 1949 szkoła stała się pełnoprawną szkołą podstawową i gimnazjum. W 1967 uczyło się w niej 304 uczniów. Przy szkole znajdowała się biblioteka, licząca 376 książek. W wiosce znajdowała się także szkoła dla dziewcząt, w której w 1967 uczyło się 172 uczennic[1].

Wioska była położona w pobliżu strategicznego wzgórza Latrun, które kontrolowało komunikację z Jerozolimą. Od samego początku Wojny domowej w Mandacie Palestyny wioska była wykorzystywana przez arabskie siły Armii Świętej Wojny do atakowania żydowskich konwojów do Jerozolimy. Później ich siły zastąpiła Arabska Armia Wyzwoleńcza. Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 wioskę zajął jordański Legion Arabski. Izraelczycy wielokrotnie usiłowali atakować wioskę, została ona jednak w rękach jordańskich i po wojnie znalazła się w Jordanii[6].

Podczas wojny sześciodniowej 7 czerwca 1967 do wioski wjechał izraelski oddział. Wszyscy mieszkańcy zostali zmuszeni do opuszczenia wioski i udali się w kierunku Ramallah. Izraelczycy wysadzili wszystkie domy wioski. Po wojnie cały obszar wszedł w granice Izraela[1].

Miejsce obecnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w miejscu tym znajduje się Park Narodowy Kanada.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zobacz: Ewangelia Łukasza 24:13-35: „(13) Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. (14) Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. (15) Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. (16) Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. (17) On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. (18) A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało. (19) Zapytał ich: Cóż takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; (20) jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. (21) A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. (22) Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, (23), a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. (24) Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli. (25) Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! (26) Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? (27) I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. (28) Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. (29) Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. (30) Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. (31) Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. (32) I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał? (33) W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, (34) którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. (35) Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Welcome To 'Imwas (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-05-26].
  2. 2,0 2,1 2,2 Denys Pringle, Peter E. Leach: Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem: A Corpus. Cambridge: Cambridge University Press, 1993, s. 52. ISBN 0521390362.
  3. 3,0 3,1 Moshe Sharon: Corpus Inscriptionum Arabicarum Palaestinae. BRILL, 1997, s. 79. ISBN 9004108335. [dostęp 2011-05-26]. (ang.)
  4. Carsten Peter Thiede, Matthew D’Ancona: The Emmaus Mystery: Discovering Evidence for the Risen Christ. Continuum International Publishing Group, 2005, s. 59. ISBN 0826467970.
  5. Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century. Erlanger Geographische Arbeiten. W: Vorstand der Fränkischen Geographischen Gesellschaft. T. 5. Germany: Erlangen, 1977, s. 153.
  6. Benny Morris: The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited. Cambridge: Cambridge University Press, 2004, s. 343. ISBN 0521009677.