Inżynieria biomedyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sztuczne serce JARVIK-7 to przykład zastosowania inżynierii mechanicznej w inżynierii biomedycznej z zastosowaniem materiałów biokompatybilnych w kardiochirurgii wykorzystującej sztuczne narządy.
Implanty silikonowe to przykład zastosowania inżynierii biomedycznej z wykorzystaniem materiałów biokompatybilnych w chirurgii kosmetycznej.

Inżynieria biomedyczna (Biomedical Engineering, BME) wchodzi w skład nauk dotyczących bioinżynierii. Stanowi ona połączenie wiedzy zlokalizowane na pograniczu nauk technicznych, medycznych i biologicznych. Główne zagadnienia jakie obejmuje, to: bioinformatyka, informatyka medyczna, obrazowanie medyczne, telemedycyna, przetwarzanie obrazów, procesowanie sygnałów fizjologicznych, biomechanika, biomateriały, analiza systemowa, modelowanie 3D i optyka biomedyczna. Przykładami zastosowań tej wiedzy jest udoskonalanie produkcji i obsługi sprzętu medycznego, urządzeń diagnostycznych, oprzyrządowania obrazującego, wyposażenie laboratoryjne, lekarstwa oraz innego środki służące do terapii, które nieustannie wymagają rozwiązywania problemów. Inżynieria biomedyczna stanowi również obszar zainteresowania instytucji zajmujących się bezpieczeństwem i obronnością [1].

Inżynieria kliniczna[edytuj | edytuj kod]

Inżynieria Kliniczna jest jedną z dziedzin inżynierii biomedycznej, która polega na kształceniu specjalistów odpowiedzialnych za kontrolowanie, naprawę oraz zarządzanie sprzętem medycznym w szpitalach. Inżynier kliniczny pracuje w Wydziale IT i Fizjologii Medycznej danej jednostki.

Działy[edytuj | edytuj kod]

Z roku na rok ta interdyscyplinarna dziedzina nauki wnosi w świat medycyny coraz to lepsze i nowsze rozwiązania. Obszar działalności jest przełożeniem wiedzy technicznej na zastosowania medyczne, stąd pojawiają się specjaliści z zakresu oprogramowania sprzętu medycznego, konstrukcji sztucznych narządów czy też produkcji i kontroli urządzeń fizjoterapeutycznych.

Studia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej od roku akademickiego 2006/2007 inżynieria biomedyczna może funkcjonować jako osobny macierzysty kierunek studiów. Do tej pory w Polsce kształcenie w tym zakresie odbywało się poprzez wybór specjalizacji wobec toku studiów podjętym na jednym z kierunków technicznych.

Jednostki prowadzące studia na kierunku "inżynieria biomedyczna":

Specjalizacja[edytuj | edytuj kod]

Osoby posiadające tytuł magistra lub magistra inżyniera na kierunkach: automatyka i robotyka, elektronika i telekomunikacja, mechanika i budowa maszyn oraz informatyka mogą odbyć 2-letnią specjalizację w dziedzinie inżynieria medyczna zgodnie z programem specjalizacji przygotowanym przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Podstawę prawną dla prowadzenia kształcenia stanowi rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia[2].

Przypisy

  1. Mikołajewska E. Mikołajewski D. Inżynieria biomedyczna na polu walki. Kwartalnik Bellona, 2010, 4: 96-102
  2. Dz. U. z 2002 r. Nr 173, poz. 1419