Indeks cen dóbr produkcyjnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indeks cen dóbr produkcyjnych (ang. Producer Price Index, PPI) – wskaźnik obrazujący zmiany poziomu cen ustalanych przez producentów na różnych etapach procesu wytwarzania dóbr. Powszechnie stosowany na świecie, jako jedna z miar poziomu inflacji obok CPI (ang. Consumer Price Index). Po raz pierwszy został wprowadzony w 1890 roku w Stanach Zjednoczonych, gdzie obecnie jest najstarszym indeksem, nieprzerwanie obliczanym przez Departament Pracy USA[1].

W Polsce indeks cen dóbr produkcyjnych przyjmuje postać wskaźnika cen produkcji sprzedanej przemysłu i jest obliczany oraz publikowany przez Główny Urząd Statystyczny. Nie ma zunifikowanego sposobu obliczania tego indeksu. Wskaźnik cen produkcji sprzedanej przemysłu obrazuje zmiany cen bazowych w przemyśle tj. w czterech sekcjach wg PKD 2007: "Górnictwo i wydobywanie", "Przetwórstwo przemysłowe", "Wytwarzanie i zaopatrywanie w energię elektryczną, gaz, parę wodną i gorącą wodę" oraz "Dostawa wody; gospodarowanie ściekami i odpadami; rekultywacja". Opracowywany jest na podstawie miesięcznych badań cen reprezentantów wyrobów i usług (ok. 30 tys. w miesiącu), uzyskiwanych przez, dobrane w sposób celowy podmioty gospodarcze (ok. 3,3 tys. w miesiącu), w których liczba pracujących wynosi 10 i więcej osób. Obserwacją obejmuje się dane dotyczące cen (dwóch kategorii: producenta i bazowej) oraz wartości sprzedaży reprezentantów[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon polityki gospodarczej pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic; Kraków 2005.