Indeks cen dóbr produkcyjnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Indeks cen dóbr produkcyjnych (ang. Producer Price Index, PPI) – wskaźnik cen hurtowych służący do pomiaru zmian cen ustalanych przez producentów na różnych etapach wytwarzania. Zmiana wskaźnika pozwala prognozować zmiany inflacji.

Dawniej makrowskaźnik ten nazywany był wskaźnikiem cen hurtowych. Został wprowadzony w 1890 roku w USA. Jest najstarszym indeksem nieprzerwanie obliczanym przez Departament Pracy USA [potrzebne źródło].

Nie ma zunifikowanego sposobu obliczania tego indeksu, co powoduje, że budzi on mniejsze zainteresowanie niż indeks cen konsumpcyjnych (CPI). Indeks cen dóbr produkcyjnych, określany jako stosunek cen niedetalicznych w danym roku do cen niedetalicznych w roku bazowym (przyjętym za podstawę odniesienia), ustala się między innymi dla surowców, półfabrykatów, produktów rolnych i niektórych towarów przemysłowych (tekstylia, chemikalia, tarcica, maszyny i urządzenia, ośrodki transportowe). Jest obliczany miesięcznie z uwzględnieniem stopnia przetworzenia - wyroby gotowe, półprodukty, surowce oraz grup towarowych (produkty rolne i towary przemysłowe). Szacuje się go oddzielnie dla surowców i półsurowców rolniczych oraz produktów żywnościowych. Wagami przy jego obliczaniu są wielkości sprzedaży netto wymienionych grup towarów. Ceny hurtowe kalkuluje się w miarę jak produkty przechodzą przez etap wytwarzania i dystrybucji, ale przed ich sprzedażą konsumentom. Indeks cen hurtowych wyprzedza ruchy indeksu cen konsumpcyjnych o dwa lub trzy miesiące.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Leksykon polityki gospodarczej pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic; Kraków 2005