Indeks wskaźników wyprzedzających koniunkturę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Indeks wskaźników wyprzedzających koniunkturę (ang. Leading Economic Index, LEI) – amerykański indeks służący do prognozowania przyszłych informacji na temat gospodarki. Jest wyliczany przez The Conference Board, pozarządową organizację, na podstawie 10 głównych wskaźników ekonomicznych dla Stanów Zjednoczonych. W ogólnych założeniach wartość tego wskaźnika ma spadać przed pojawieniem się recesji, zaś jej wzrost ma sygnalizować przyszły wzrost gospodarczy.

Jednym z problemów w zastosowaniu indeksu wskaźników wyprzedzających koniunkturę jest to, że czas pomiędzy sygnałem recesji a rzeczywistym momentem jej wystąpienia przyjmuje różne długości. W niektórych przypadkach indeks wyprzedzający koniunkturę zawiódł, podając fałszywe sygnały o zbliżającej się recesji.

10 składników indeksu dla USA:

  1. Średnia długość tygodnia pracy.
  2. Nowo rejestrowani bezrobotni.
  3. Nowe zamówienia w przemyśle.
  4. Osiągi sprzedawców (wyniki sprzedaży).
  5. Nowe zamówienia na dobra kapitałowe nie uwzględniające zamówień przemysłu zbrojeniowego.
  6. Pozwolenia na budowę domów.
  7. Wartość giełdowego indeksu S&P 500.
  8. Wskaźnik M2 skorygowany o inflację.
  9. Różnica stóp procentowych 10-letnich obligacji i funduszy Rezerwy Federalnej.
  10. Indeks oczekiwań konsumentów.

Indeks ten w latach 1959-2001 przewidział 7 recesji, jednocześnie dając 5 fałszywych sygnałów.

The Conference Board oblicza także podobny wskaźnik wyprzedzający koniunkturę dla innych dużych państw i grup państw (takich jak Chiny, Japonia, Niemcy, Francja, strefa euro) i wtedy bierze nieco inne główne wskaźniki ekonomiczne, zależnie od kraju.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]