Indukcja magnetyczna

Indukcja magnetyczna (zwana również: "indukcją pola magnetycznego") to podstawowa wielkość wektorowa opisująca pole magnetyczne.

Definicja

Indukcja magnetyczna jest definiowana nie wprost, ale przez siłę działającą na poruszający się ładunek elektryczny (noszącą nazwę siły Lorentza):

Jeżeli w pewnym obszarze na poruszający się ładunek działa siła określona przez następujący iloczyn wektorowy

${\vec F} = q {\vec v}\times {\vec B}$

gdzie:

• ${\vec F}$ – siła działająca na ładunek elektryczny z powodu jego ruchu w polu magnetycznym
• $q\,$ – ładunek elektryczny
• ${\vec v}$ – prędkość ładunku

to w obszarze tym występuje pole magnetyczne o indukcji ${\vec B}$.

Skalarnie wartość siły Lorentza też można zapisać jako:

$F=|q|vB\sin \alpha \,$

gdzie α – jest kątem pomiędzy wektorem prędkości a wektorem indukcji magnetycznej.

Wartość indukcji magnetycznej możemy określić przez siłę F działającą na ładunek q poruszający się w polu magnetycznym z prędkością v, prostopadle kierunku indukcji, wówczas:

${B=\frac{F}{|q|v}}$

Z punktu widzenia matematycznego wektor indukcji magnetycznej jest pseudowektorem.

Jednostka

W układzie SI jednostką indukcji magnetycznej jest tesla oznaczana wielką literą T.

$\left[\text{T} \right] = \left[ {\frac {\text{N}}{\text{A} \cdot \text{m}}} \right]$

Źródła

• David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker, Podstawy Fizyki, tom 3, PWN Warszawa, 2003
• Marta Skorko Fizyka, wyd. II, PWN Warszawa 1973

Zobacz też

• strumień indukcji magnetycznej
• natężenie pola magnetycznego