Indukcja magnetyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Indukcja magnetyczna (zwana również: "indukcją pola magnetycznego") – podstawowa wielkość wektorowa opisująca pole magnetyczne.

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Indukcja magnetyczna jest definiowana nie wprost, ale przez siłę działającą na poruszający się ładunek elektryczny (noszącą nazwę siły Lorentza)[1]:

Jeżeli w pewnym obszarze na poruszający się ładunek działa siła określona przez następujący iloczyn wektorowy

{\vec F} = q {\vec v}\times {\vec B}

gdzie:

to w obszarze tym występuje pole magnetyczne o indukcji {\vec B}.

Skalarnie wartość siły Lorentza też można zapisać jako:

F=|q|vB\sin \alpha \,

gdzie α – jest kątem pomiędzy wektorem prędkości a wektorem indukcji magnetycznej.

Wartość indukcji magnetycznej możemy określić przez siłę F działającą na ładunek q poruszający się w polu magnetycznym z prędkością v, prostopadle kierunku indukcji, wówczas:

{B=\frac{F}{|q|v}}

Z punktu widzenia matematycznego wektor indukcji magnetycznej jest pseudowektorem.

Jednostka[edytuj | edytuj kod]

Jednostką indukcji magnetycznej jest tesla oznaczana wielką literą T.

\left[\text{T} \right] = \left[ {\frac {\text{N}}{\text{A} \cdot \text{m}}} \right]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Władysław Tomaszewicz, Piotr Grygiel: Podstawy Fizyki, Rozdział 5. 2002. [dostęp 2009-10-15]. s. 125.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Halliday, Robert Resnick, Jearl Walker, Podstawy Fizyki, tom 3, PWN Warszawa, 2003
  • Marta Skorko Fizyka, wyd. II, PWN Warszawa 1973