Indygirka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Indygirka
Indygirka
Lokalizacja rzeki Indygirka
Lokalizacja Azja
 Rosja
Źródło Połączenie rzek Taryn-Juriach i Chastach
Ujście Morze Wschodniosyberyjskie
Długość 1 726 km
Powierzchnia zlewni 360 000 km²
Największe dopływy Nera, Moma, Badiaricha, Elgi, Selenniach, Ujandina, Ałłaicha, Biorioloch
Średni przepływ 1 810 m³/s u ujścia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Rzeki Rosji

Indygirka (ros. Индиги́рка, Indigirka) – rzeka w Jakucji w Federacji Rosyjskiej. Ma 1 726 km długości i dorzecze o powierzchni ponad 360 000 km². Uchodzi do Morza Wschodniosyberyjskiego. Średni roczny przepływ u ujścia 1810 m³/s (min. 3 m³/s; max. 11500 m³/s).

Powstaje z połączenia rzek Taryn-Juriach i Chastach; płynie w kierunku północnym przez Wyżynę Ojmiakońską, przełamuje się przez Góry Czerskiego i Góry Momskie, tworząc liczne progi, a w dolnym biegu przepływa przez Nizinę Abyjską i Nizinę Jańsko-Indygirską.

Główne dopływy: Nera, Moma, Badiaricha (prawe); Elgi, Selenniach, Ujandina, Ałłaicha, Biorioloch (lewe).

Większe miasta położone nad rzeką: Ojmiakon, Ust´-Niera, Czokurdach.

Rzeka zamarza w październiku i pozostaje pod lodem do maja-czerwca.

W Indygirce żyje wiele gatunków ryb, charakterystycznych dla wschodniej Syberii, jak sielawa, czyr, muksun, nelma, omul i inne. W dorzeczu Indygirki odkryto bogate złoża złota.

W latach 1892-1894 Eduard Toll prowadził w dorzeczu Indygirki (jak kilku innych rzek Syberii) intensywne badania geologiczne na zlecenie Petersburskiej Akademii Nauk. W ciągu 367 dni trwania ekspedycji przebyto 2500 km, prowadząc przez cały czas pomiary geodezyjne.

W latach 50. XX wieku odkryto tu znaczne złoża złota, które eksploatowano przy wykorzystaniu niewolniczej pracy więźniów Gułagu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • William Barr, Baron Eduard Von Toll's Last Expedition. W: "Arctic", wrzesień 1980.
Zobacz hasło Indygirka w Wikisłowniku