Indygirka
| Indygirka | |
 Lokalizacja rzeki Indygirka |
|
| Lokalizacja | Azja Rosja |
| Źródło | Połączenie rzek Taryn-Juriach i Chastach |
| Ujście | Morze Wschodniosyberyjskie |
| Długość | 1 726 km |
| Powierzchnia zlewni | 360 000 km² |
| Największe dopływy | Nera, Moma, Badiaricha, Elgi, Selenniach, Ujandina, Ałłaicha, Biorioloch |
| Średni przepływ | 1 810 m³/s u ujścia |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Rzeki Rosji | |
Indygirka (ros. Индиги́рка, Indigirka) – rzeka w Jakucji w Federacji Rosyjskiej. Ma 1 726 km długości i dorzecze o powierzchni ponad 360 000 km². Uchodzi do Morza Wschodniosyberyjskiego. Średni roczny przepływ u ujścia 1810 m³/s (min. 3 m³/s; max. 11500 m³/s).
Powstaje z połączenia rzek Taryn-Juriach i Chastach; płynie w kierunku północnym przez Wyżynę Ojmiakońską, przełamuje się przez Góry Czerskiego i Góry Momskie, tworząc liczne progi, a w dolnym biegu przepływa przez Nizinę Abyjską i Nizinę Jańsko-Indygirską.
Główne dopływy: Nera, Moma, Badiaricha (prawe); Elgi, Selenniach, Ujandina, Ałłaicha, Biorioloch (lewe).
Większe miasta położone nad rzeką: Ojmiakon, Ust-Nera, Czokurdach.
Rzeka zamarza w październiku i pozostaje pod lodem do maja-czerwca.
W Indygirce żyje wiele gatunków ryb, charakterystycznych dla wschodniej Syberii, jak sielawa, czyr, muksun, nelma, omul i inne. W dorzeczu Indygirki odkryto bogate złoża złota.
W latach 1892-1894 Eduard Toll prowadził w dorzeczu Indygirki (jak kilku innych rzek Syberii) intensywne badania geologiczne na zlecenie Petersburskiej Akademii Nauk. W ciągu 367 dni trwania ekspedycji przebyto 2500 km, prowadząc przez cały czas pomiary geodezyjne.
W latach 50-tych XX wieku odkryto tu znaczne złoża złota, które eksploatowano przy wykorzystaniu niewolniczej pracy więźniów Gułagu.
Bibliografia [edytuj]
- William Barr, Baron Eduard Von Toll's Last Expedition. W: "Arctic", wrzesień 1980.
