Indygokarmin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Indygokarmin
Indygokarmin
Indygokarmin
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C16H8N2Na2O8S2
Masa molowa 466,35 g/mol
Wygląd niebieski lub fioletowoniebieski proszek lub niebieskie granulki z miedzianym połyskiem[3]
Identyfikacja
Numer CAS 860-22-0
PubChem 5284351[4]
Podobne związki
Podobne związki dibromoindygo
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC V04 CH02
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło indygokarmin w Wikisłowniku

Indygokarmin (indygotyna, karmin indygo) – organiczny związek chemiczny, disulfonowa pochodna indyga, niebieski barwnik syntetyczny, wskaźnik pH i wskaźnik redoks. Stosowany jest w medycynie, przemyśle barwników (m.in. jako barwnik spożywczy o numerze E132) i jako odczynnik chemiczny.

W roztworach silnie zasadowych przyjmuje barwę żółtą, w innych zaś niebieską[5]; w pH pośrednim ma barwę zieloną[6]. Zmiana barwy zachodzi w zakresie pH 11,7–14,0[5].

Może być stosowany jako wskaźnik redoks (niebieski w formie utlenionej, żółty w formie zredukowanej), gdyż łatwo i odwracalnie ulega redukcji do tzw. leuko-indygokarminu[7], np. za pomocą pyłu cynkowego[7] lub glukozy[6]. Podczas stopniowej redukcji cukrem w środowisku zasadowym barwa roztworu zmienia się na żółtą poprzez pośredni związek o barwie czerwonej[6]. Leuko-indygokarmin jest czułym wskaźnikiem umożliwiającym wykrywanie tlenu[6][7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Indygokarmin (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2013-03-17].
  2. Indygokarmin (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2013-03-17].
  3. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
  4. Indygokarmin – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  5. 5,0 5,1 Erwin Ross i inni: Indicator Reagents. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Wiley-VCH, 2002. DOI:10.1002/14356007.a14_127.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Marek Ples: Chemiczne światła drogowe. Weird science. [dostęp 2014-10-27].
  7. 7,0 7,1 7,2 G. Glemser, M. Sauer: Copper (I) Acetylide. W: Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). Wyd. 2. T. 2. Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1965, s. 1626.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.