Inflacja akademicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Inflacja akademicka – proces spadku wartości tytułów zawodowych (przede wszystkim licencjata i magistra) na rynku pracy, spowodowany wzrostem minimalnych wymagań stawianych kandydatom przez pracodawców.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Wymagania pracodawców rosną, gdyż zbyt wielu absolwentów szkół wyższych ubiega się o zbyt małą liczbę oferowanych miejsc pracy, które wymagają posiadania tych tytułów. Powoduje to coraz intensywniejszy wyścig o coraz wyższe wykształcenie w społeczeństwach, w których tytuł magistra nie wystarcza już do zdobycia zatrudnienia w tej samej pracy, w której jeszcze kilka lat temu wystarczyłby tytuł licencjata[1]. Kandydaci coraz częściej muszą więc starać się ukończyć studia z coraz lepszymi wynikami, dokształcać się na kursach podyplomowych lub nawet ubiegać się o stopień naukowy doktora, by wykonywać prace, które w rzeczywistości nie wymagają posiadania tak zaawansowanej wiedzy.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Termin „inflacja akademicka” nawiązuje do inflacji pieniądza, czyli spadku siły nabywczej pieniądza w wyniku zbyt dużej ilości waluty w obrocie. Termin ten jest kalką istniejącego w języku angielskim określenia academic inflation. Zostało ono spopularyzowane przez Kena Robinsona w prelekcji Czy szkoły zabijają kreatywność?[2], którą wygłosił na konferencji TED, oraz w książce Oblicza Umysłu. Ucząc się kreatywności[3].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

W wyniku inflacji akademickiej dochodzi do sytuacji, w której absolwenci szkół wyższych zaczynają wykonywać prace, które wcześniej nie były wykonywane przez absolwentów lub były wykonywanie przez absolwentów z niższym tytułem zawodowym. Daną pracę zaczynają wykonywać osoby z coraz wyższym tytułem zawodowym, a dziedzina zaczyna być określana jako „wymagająca wyższego wykształcenia”. Nastąpił więc proces akademickiej inflacji minimalnych wymagań dla tej pracy – do pracy w rzeczywistości nie wymagającej zaawansowanej wiedzy wymaga się wysokiego tytułu zawodowego[4].

Przypisy

  1. Vedder, R. The Great College-Degree Scam, The Chronicle of Higher Education, Grudzień 2010
  2. Ken Robinson Szkoły zabijają kreatywność
  3. Ken Robinson, Oblicza Umysłu. Ucząc się kreatywności, Wydawnictwo Element, Kraków 2010, ISBN 978-83-929719-1-7
  4. Rowntree, 'Assessing Students: How Shall We Know Them?', Routledge Grading 1987, s. 19, ISBN 1-85091-300-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]