Informel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Informel lub art informel (fr. art informel – sztuka bezkształtna) – termin z zakresu historii sztuki, odnoszący się do europejskiego malarstwa lat 50., równoległego wobec amerykańskiego abstrakcyjnego ekspresjonizmu i charakteryzującego się dążeniem do swobodnej ekspresji poprzez stosowanie barwnych plam, linii itp., nie poddanych żadnym rygorom kompozycyjnym, które mogłyby ograniczyć dramatyzm dzieła sztuki. Do wyodrębnionych później odmian informelu należą: taszyzm, malarstwo kaligraficzne, malarstwo materii i action painting.

Do przedstawicieli informelu zalicza się m.in. Wolsa, Hansa Hartunga, Jeana Fautriera, Jeana Dubuffeta, Henri Michauxa, Antoniego Tàpiesa i Alfreda Manessiera.

Po raz pierwszy terminem informel posłużył się Georges Mathieu w 1945 roku, jednak określenie spopularyzowało się w 1951 za sprawą krytyka Michaela Tapie i zorganizowanej przez niego pod taką nazwą wystawie.

Termin bywa czasem stosowany zamiennie z terminem taszyzm.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminów artystycznych i architektonicznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 22, seria: Historia Sztuki. Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 9788362095599.
  • Anita. Włodarczyk-Kulak: O sztuce nowej i najnowszej : główne kierunki artystyczne w sztuce XX i XXI wieku. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010, s. 260. ISBN 978-83-262-0526-2.