Infundibulicybe geotropa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Infundibulicybe geotropa
Infundibulicybe geotropa G5 (5).JPG
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina gąskowate
Rodzaj Infundibulicybe
Gatunek Infundibulicybe geotropa
Nazwa systematyczna
Infundibulicybe geotropa (Bull.) Harmaja
Ann. bot. fenn. 40(3): 216 (2003)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Czarcie koło z owocników Infundibulicybe geotropa
Trzon i blaszki

Infundibulicybe geotropa (Bull.) Harmaja) – gatunek grzybów z rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Tricholomataceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Gatunek ten zaliczany był dawniej do rodzaju Clitocybe (lejkówka) jako Clitocybe geotropa (Bull.) Quél. W polskim piśmiennictwie mykologicznym miał nazwy lejkówka okazała lub lejkówka ziemnozwrotna[2]. Według Index Fungorum gatunek ten należy do rodzaju Infundibulicybe. Niektóre synonimy łacińskie[3]:

  • Agaricus geotropus Bull. 1792
  • Agaricus gibbus ß major Fr. 1821
  • Agaricus pileolarius Sowerby 1821
  • Clitocybe geotropa (Bull.) Quél. 1872
  • Clitocybe gilva var. geotropa (Bull. ex DC.) P. Kumm. 1871
  • Omphalia geotropa (Bull.) Quél. 1886
  • Omphalia geotropa (Bull.) Quél. 1886, var. geotropa

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

O średnicy 10-25 cm. Brązowoochrowy, w młodych owocnikach początkowo biały, gładki i nagi. Najpierw wypukły z podwiniętymi brzegami i garbkiem na środku. Na starszych owocnikach kapelusz jest lejowaty[4].

Blaszki

Najpierw białe, potem ochrowokremowe, gęste, cienkie, lekko lub wyraźnie zbiegające[4].

Trzon

Cylindryczny, pełny, gładki trochę włóknisty, u podstawy obrośnięty białą filcowatą grzybnią. Uwaga: młode owocniki często mają długi trzon i bardzo mały kapelusz z wyraźnym garbkiem[4].

Miąższ

Biały, ścisły, nie zmienia zabarwienia po przekrojeniu. Smak nieznaczny, zapach niewyraźny[4].

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki prawie kuliste, gładkie, bezbarwne, o średnicy 6-8 x 5-6 µm[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie od sierpnia do listopada w lasach liściastych i na leśnych polanach, zwłaszcza na glebach wapiennych. Występują zazwyczaj w małych grupach lub w tak zwanych czarcich kołach. W Polsce jest jednak bardzo rzadka[4].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb jadalny, nadaje się głównie do marynowania w occie. Starych owocników nie należy zbierać, bo są łykowate i bez smaku. Zapach lejkówki mięsistej jest aromatyczny, zawierający składnik przypominający przyprawy kuchenne lub gorzkie migdały[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Lejkówkę mięsistą można pomylić z jadalną Clitocybe candida, lub ze znacznie mniejszą i również jadalną lejkówką żółtobrązową (Clitocybe gibba)[4]..

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-05].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 Ewald Gerhardt, Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, s. 148, ISBN 83-7404-513-2