Ingrid Haringa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ingrid Haringa
Ingrid Haringa 1988.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1964
Velsen, Holandia
Dyscypliny kolarstwo torowe, łyżwiarstwo szybkie
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Holandia
Kolarstwo torowe
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Atlanta 1996 kolarstwo
(wyścig punktowy)
Brąz
Atlanta 1996 kolarstwo
(sprint ind.)
Brąz
Barcelona 1992 kolarstwo
(sprint ind.)
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Złoto
Stuttgart 1991 wyścig punktowy
Złoto
Stuttgart 1991 sprint ind.
Złoto
Walencja 1992 wyścig punktowy
Złoto
Hamar 1993 wyścig punktowy
Złoto
Palermo 1994 wyścig punktowy
Srebro
Hamar 1993 sprint ind.
Łyżwiarstwo szybkie
Puchar Świata (500 m)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1986/1987
Puchar Świata (1000 m)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1986/1987

Ingrid Roelinda Haringa (ur. 11 lipca 1964 w Velsen) – holenderska kolarka torowa i panczenistka, trzykrotna medalistka olimpijska, pięciokrotna mistrzyni świata w kolarstwie torowym.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Łyżwiarstwo[edytuj | edytuj kod]

Ingrid Haringa rozpoczęła swoją sportową karierę od łyżwiarstwa szybkiego. W 1982 roku zajęła piętnaste miejsce w wieloboju podczas mistrzostw świata juniorów w Innsbrucku. W tej samej konkurencji była też szósta na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Sarajewie. W kategorii seniorek jej najlepszym wynikiem było czwarte miejsce podczas sprinterskich mistrzostw świata w Heerenveen w 1989 roku. Walkę o medal przegrała tam z Japonką Seiko Hashimoto. Wystąpiła także na igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku, zajmując 15. miejsce na 500 metrów oraz 21. miejsce na dystansie 1000 metrów. Pięciokrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, jednak nigdy nie zwyciężyła. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1986/1987, kiedy zajęła drugie miejsce w klasyfikacjach 500 i 1000 m. W obu przypadkach wyprzedziła ja tylko Bonnie Blair z USA. Była także czterokrotną mistrzynią Holandii (na 500 m w latach 1987-1988 i na 1000 m w latach 1988-1989).

Kolarstwo[edytuj | edytuj kod]

Od 1990 roku skupiła się na kolarstwie, początkowo szosowym, następnie torowym. Już w 1991 roku została mistrzynią kraju w indywidualnej jeździe na czas oraz w wyścigu punktowym. W tym samym roku wystartowała na torowych mistrzostwach świata w Stuttgarcie, zwyciężając w sprincie indywidualnym i wyścigu punktowym. W tej drugiej konkurencji zwyciężała również podczas MŚ w Walencji (1992), MŚ w Hamar (1993) i MŚ w Palermo (1994). Ponadto w 1993 roku zdobyła także srebrny medal w sprincie, rozdzielając na podium Kanadyjkę Tanyę Dubnicoff i Nathalie Even-Lancien z Francji. W 1992 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, zdobywając brązowy medal w sprincie. Lepsze okazały się tylko Erika Salumäe z Estonii oraz Niemka Annett Neumann. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Atlancie wystartowała w trzech konkurencjach. Najpierw nie ukończyła rywalizacji w szosowym wyścigu ze startu wspólnego. Następnie zajęła trzecie miejsce w sprincie, plasując się za Francuzką Félicią Ballanger i Michelle Ferris z Australii. Na koniec wywalczyła srebrny medal w wyścigu punktowym, przegrywając tylko z Nathalie Even-Lancien.

W 2001 roku zakończyła karierę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]