Ingryda Szwedzka (Elofsdotter)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławiona
Ingryda Szwedzka OP
Ingrid Elofsdotter
wdowa
Data urodzenia ok. 1235
Skänninge
Data śmierci 2 września 1282
Skänninge
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 1499
przez  ?
Wspomnienie 2 września lub 9 października

Ingryda Szwedzka (Elofsdotter), szw. Ingrid Elof(v)sdotter (ur. ok. 1220 lub 1235 w Skänninge, zm. 2 września lub 9 października 1282 tamże) – szwedzka zakonnica, wdowa, założycielka pierwszego dominikańskiego klasztoru w Szwecji (szw. Skänninge nunnekloster) i jego pierwsza przeorysza, mistyczka i stygmatyczka, błogosławiona Kościoła katolickiego.

Ruiny klasztoru ufundowanego przez bł. Ingrydę w Skänninge.

Urodziła się w arystokratycznej rodzinie, jako córka Elova (Elov, Elof)[1] i wnuczka (ze strony matki) szwedzkiego króla[a]. Matka, nieznana z imienia, była siostrą arcybiskupa Folke Johanssona Angelesa[1]. Oboje rodzice po śmierci zostali pochowani w klasztorze w Alvastra[1]. Ingryd w młodym wieku wydano za mąż. Po śmierci męża, wraz z rodzoną siostrą Krystyną i innymi niewiastami, założyła grono tercjarek, pod przewodnictwem lektora Piotra z Dacji. Grupa ta współpracowała z dominikanami ze Skänninge. Z przekazów Piotra wiadomo o mistycyzmie i stygmatach Ingrydy.

Pielgrzymując do Ziemi Świętej i Rzymu uzyskała od papieża Marcina IV pozwolenie na założenie w rodzinnym mieście żeńskiego klasztoru. Uposażył go brat, Jan Elovson (Elofson), a rodzina hojnie go obdarowała. Uroczyste otwarcie miało miejsce w 1281 roku w obecności króla Magnusa I. Ingryda wówczas oficjalnie przyjęła habit dominikański zostając pierwszą przeoryszą klasztoru. W rok później zmarła. Jej następczynią została siostra Krystyna[1] a ona sama została otoczona czcią.

W 1418 roku, podczas soboru w Konstancji, rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny który zakończył się w 1499. W 1508 dokonano translacji relikwii do sanktuarium i w XVI wieku czczona była, jako święta, jednak jej kanonizacja na skutek reformacji nie doszła do skutku. W Skandynawii odmawiano również oficjum i sekwencję ku jej czci.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 2 września lub 9 października[1]; w zakonach dominikańskich można spotkać dzień 30 lipca.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Prawdopodobnie Knuta Erikssona.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Den hellige Ingrid Elovsdotter av Skänninge (~1220-1282) (norw.). Den katolske kirke. [dostęp 2013-05-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]