Inkrustacja (zdobnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marmurowa inkrustacja w Willi Hadriana
Inkrustacja zdobiąca starą skrzynię w Klasztorze Świętego Mikołaja Odpoczywającego

Inkrustacja – technika zdobienia przedmiotów: sprzętów, mebli, dzieł artystycznych itp., polegająca na wykonywaniu wgłębień w podłożu i wklejaniu w nie odpowiednio przyciętych płytek z różnych materiałów, np. drewna, kości słoniowej, metalu, masy perłowej, kolorowych kamieni, złota itp. Płytki układane są we wzory figuralne, roślinne lub ornamenty np. geometryczne pasowe. Często spotkać można przykłady inkrustowanych dzieł w starożytnym Egipcie i Mezopotamii. Technika znana już w starożytności, sporadycznie używana w średniowieczu, rozpowszechniła się w renesansie. Najpierw we Włoszech, a następnie w całej Europie. Rozkwit tej techniki to XVII - XVIII wiek we Francji.

Stosowana była do zdobienia skrzyń, szaf, stołów, stalli kościelnych, ambon, drzwi i boazerii.

Najbardziej zbliżone do niej są mozaika i intarsja.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.