Inna Bohosłowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Inna Bohosłowska
Inna Bohosłowska
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1960
Charków
Zawód polityk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Inna Hermaniwna Bohosłowska, ukr. Інна Германівна Богословська (ur. 5 sierpnia 1960 w Charkowie) – ukraińska polityk i prawnik, deputowana dwóch kadencji, kandydatka na urząd prezydenta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła w 1982 studia wyższe w Charkowskim Instytucie Prawniczym, w tym samym roku rozpoczęła prowadzenie praktyki adwokackiej. W 1993 założyła własną kancelarię prawniczą, zajmującą się świadczeniem usług prawnych m.in. przedsiębiorstwom międzynarodowym. Rok później powołała firmę audytorską. W 1997 została przewodniczącą oddziału charkowskiego krajowego zrzeszenia prawników, a także wiceprzewodniczącą struktur centralnych tej organizacji. Objęła później kierownictwo m.in. zrzeszenia ukraińskich doradców podatkowych.

W 1998 uzyskała mandat posłanki do Rady Najwyższej. Cztery lata później bez powodzenia ubiegała się o reelekcję jako jeden z liderów komitetu wyborczego "Drużyna Ozimego Pokolenia" (Команда озимого покоління), określanego jako "techniczny blok" utworzony z inicjatywy Wiktora Pinczuka i mający odbierać głosy ugrupowaniom opozycyjnym. W tym czasie Inna Bohosłowska kierowała Konstytucyjno-Demokratyczną Partią, którą w 2005 przekształciła w Partię Wicze.

Od 2003 do 2004 stała na czele centralnego komitetu ds. polityki regulacyjnej i przedsiębiorczości. W 2006 została wiceministrem sprawiedliwości w drugim rządzie Wiktora Janukowicza. W 2007 wystartowała z powodzeniem do parlamentu VI kadencji z listy Partii Regionów. Formalnie była bezpartyjnym kandydatem, zgodnie z przepisami wyborczymi zrezygnowała wcześniej z kierowania i członkostwa w Partii Wicze, podobnie jak inni jej liderzy, kandydujący z ramienia PR w ramach porozumienia między tymi ugrupowaniami.

W 2009 opuściła frakcję Partii Regionów, zarejestrowała się też jako kandydatka w wyborach prezydenckich 2010 (otrzymała ok. 0,4% głosów), powróciła później do frakcji PR. W 2012 uzyskała poselską reelekcję.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]