Inna Czurikowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inna Czurikowa
W filmie Początek z 1970 roku
W filmie Początek z 1970 roku
Imię i nazwisko Inna Michajłowna Czurikowa
Data
i miejsce urodzenia
5 października 1943
Bielebiej ZSRR (obecnie Rosja)
Zawód aktorka
Współmałżonek Gleb Panfiłow
Lata aktywności od 1960

Inna Michajłowna Czurikowa (ur. 5 października 1943 w Bielebiej, ZSRR, obecnie Rosja) – radziecka i rosyjska aktorka filmowa i teatralna. Żona rosyjskiego reżysera Gleba Panfiłowa.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Inna Czurikowa urodziła się w Baszkirskiej ASRR, we wczesnych latach 50. przeprowadziła się z matką do Moskwy, gdzie ukończyła warsztaty aktorskie przy Teatrze Stanisławskiego. Po ich ukończeniu usiłowała bez powodzenia dostać się do Instytutu Teatralnego im. Borysa Szczukina. Pomyślnie zdała zaś egzamin do Szkoły Teatralnej im. M. Szczapkina[1] Jako studentka zadebiutowała epizodyczną rolą w filmie Chmury nad Borskiem. W 1963 wystąpiła w Chodząc po Moskwie[2]. Po ukończeniu szkoły rozpoczęła pracę w Moskiewskim Teatrze im. Leninowskiego Komsomołu, gdzie występuje jako Baba Jaga[1]. Występowała również w epizodycznych rolach w takich filmach jak Bajka o Mrozie-Czarodzieju, Trzydzieści trzy, Miłosne kłopoty, Starsza siostra[2].

Pierwszą poważną rolę zagrała w 1967 roku w debiutanckim filmie swego późniejszego męża Gleba Panfiłowa[1] pt. Trzeba przejść przez ogień. Stworzyła w nim kreacje Tani Tiotkinej, sanitariuszki z czasów wojny domowej[2] nagrodzoną Grand Prix na Festiwalu Filmowym w Locarno[3]. Po tym sukcesie wystąpiła w kolejnym filmie Panfiłowa, Początku z 1970. Wcieliła się w nim w rolę Paszy Stroganowej, robotnicy z fabryki nici, grającej w filmie realizowanym przez zakład pracy postać Joanny d’Arc[2]. Film został doceniony na XXII Festiwalu Filmowym w Wenecji gdzie otrzymał nagrodę Srebrnego Lwa św. Marka[4].

W 1973 za przyczyną Marka Zacharowa rozpoczęła pracę w teatrze LENKOM. Wystąpiła tam w trakcie swojej kariery w wielu przedstawieniach, m.in. w takich jak Mewa według Antona Czechowa, Tragedia optymistyczna według Wsiewołoda Wiszniewskiego, Trzy dziewczyny w niebieskim według Ludmiły Pietruszewskiej, Wieseman Aleksandra Ostrowskiego, Miasto milionerów według Eduardo de Filippo, Gracz według Fiodora Dostojewskiego, oraz dwukrotnie w Hamlecie, w reżyserii Andrieja Tarkowskiego i Gleba Panfiłowa[1].

W 1975 wystąpiła w kolejnym filmie Panfiłowa, pt. Proszę o głos. Wcieliła się w nim w rolę mera prowincjonalnego miasta, walczącą o poprawę warunków bytowania[2]. W roku 1979 występuje wspólnie z Michaiłem Uljanowem w filmie Gleba Panfiłowa pt. Temat[5]. W 1981 występuje w roli Anny w filmie Walentyna na podstawie sztuki Wampiłowa pt. Zeszłego lata w Czulimsku. W 1983 występuje w roli tytułowej w filmie Wassa na podstawie sztuki Maksima Gorkiego Wassa Żelazowa. Obydwie ekranizacje wyreżyserował Gleb Panfiłow. W 1983 zagrała w filmie Piotra Todorowskiego pt. Frontowa miłość, kreacja ta została uznana za najlepszą rolę kobiecą na Festiwalu Filmowym w Berlinie w 1984[2].

W 1990 wystąpiła w filmie Żebro Adama, w 1993 w Roku pod znakiem psa zaś w 1994 w Kurka Riaba. Ten ostatni film w reżyserii Andreija Konczałowskieg został nominowany do Złotej Palmy na XLVII Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes[5]. W roku 2000 stworzyła wraz z mężem Glebem i synem Anatolijem scenariusz do Carskiej rodziny Romanowych, wyreżyserowanej przez Gleba Panfiłowa[1]. W 2004 występuje w serialu Moskiewska Saga.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Scenariusz[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Inna Churikova na Russia-InfoCentre (ang.). [dostęp 19 listopada 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała Encyklopedia Kina Radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 60 -61. ISBN 83-221-0446-4.
  3. Gleb Panfilov na movies.nytimes.com (ang.). [dostęp 19 listopada 2009].
  4. Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała Encyklopedia Kina Radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 186. ISBN 83-221-0446-4.
  5. 5,0 5,1 Dina Iordanova: Inna Churikova na filmreference.come (ang.). [dostęp 19 listopada 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]