Inskrypcja Siloe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Inskrypcja Siloe

Inskrypcja Siloe – napis w języku hebrajskim, odkryty w 1880 roku na ścianie tunelu, doprowadzającego wodę ze źródła Gichon do sadzawki Siloe w Jerozolimie. Wiek inskrypcji datuje się na czasy panowania Ezechiasza w VIII wieku p.n.e.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Inskrypcja została odczytana przez Archibalda Sayce'a. Tekst, napisany w języku hebrajskim, umieszczono w sześciu wierszach[1]. Jego treść nawiązuje do radości robotników, kończących pracę nad tunelem wodnym. Podane zostały również parametry konstrukcji: 1200 kubitów długości i 100 kubitów pod gruntem[2] (1 kubit to około 0,45 m[3], po przeliczeniu długość wynosiła około 540 m, głębokość około 45 m).

Quote-alpha.png
[Dokonane zostało] przebicie. I w następujący sposób dokonano przebicia: kiedy jeszcze [robotnicy uderzali] kilofami, kiedy jeden naprzeciw własnego kolegi (pracował) i kiedy jeszcze trzy łokcie pozostały do [przebicia], usłyszano głos jednego (robotnika), który wołał swojego kolegę, ponieważ była szczelina w skale z prawej strony na [lewą] stronę. I w dniu przebicia pracownicy pracowali – każdy jeden naprzeciw drugiego – kilof o kilof. I popłynęła woda od wyjścia w kierunku stawu w 1200 łokciach (długości) a sto łokci wynosiła wysokość skały ponad głowami robotników[4].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Inskrypcja została odkryta w 1880 roku przez Jacoba Spafforda[1] na ścianie tunelu, który król Ezechiasz kazał wybudować w trakcie przygotowań do powstania przeciwko Asyrii. System wodny miał zaopatrzyć miasto w wodę w razie oblężenia[5]. Wycięta inskrypcja o wymiarach 1,32 m szerokości i 0,21 m wysokości datowana jest na około 701 rok p.n.e. Znajduje się w Muzeum Archeologicznym w Stambule[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 K. C. Hanson, Siloam Inscription.
  2. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 199.
  3. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 312.
  4. "Collectanea Theologica" 57 (1987) s. 47 i nn.
  5. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 452.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]