Instrukcja pusta
Instrukcja pusta, to instrukcja w kodzie źródłowym, która nie powoduje wykonania jakiejkolwiek czynności.
Spis treści |
Zastosowanie instrukcji pustej [edytuj]
Instrukcję pustą, stosuje się w takich miejscach w kodzie źródłowym, w których składnia danego języka programowania wymaga podania instrukcji lub wyrażenia, podczas gdy implementowany algorytm nie wymaga wykonania jakiejkolwiek czynności. Ma to więc na celu ułatwienie opracowywania programu.
Sposób zapisu instrukcji pustej [edytuj]
Instrukcja pusta w większości języków programowania wysokiego poziomu nie wymaga zastosowania specjalnego zapisu (np. słowa kluczowego), często jest to po prostu brak jakiegokolwiek zapisu lub użycie jedynie terminatora bądź separatora instrukcji. W językach asemblerowych zwykle występuje odpowiedni mnemonik, zastępujący kod rozkazu języka maszynowego, oznaczającego polecenie: nie rób nic. Np. w asemblerach procesorów serii 8086 i zgodnych, jest to napis NOP (no operation).
Przykłady [edytuj]
Przykłady zapisu instrukcji pustej w językach wysokiego poziomu:
Pascal [edytuj]
Pomiędzy słowami then i else występuje jedynie separator, brak zapisu jakiejkolwiek instrukcji oznacza wystąpienie instrukcji pustej.
if warunek then else instrukcja;
Język C [edytuj]
W języku C średnik jest terminatorem instrukcji, zapis instrukcji pustej wymaga użycia średnika.
if(warunek); else instrukcja;
Python [edytuj]
W Pythonie instrukcję pustą reprezentuje specjalne słowo kluczowe, pass.
if warunek: pass else: pass
AWK [edytuj]
W języku tym instrukcję pustą tworzy wiersz, w którym umieszczono jedynie znak średnika ";".[1]
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
|
|||||||||||||||||||||
