Instrumentacja głoskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Instrumentacja głoskowaśrodek stylistyczny polegający na takim doborze słów w tekście, aby poprzez bliskie sąsiedztwo powtarzających się podobnych głosek nadać mu szczególną wartość brzmieniową i semantyczną. W ten sposób powstaje dodatkowa warstwa estetyczna utworu, często podlegająca odrębnej interpretacji.

Istnieje wiele odmian instrumentacji głoskowej: rym, aliteracja, echolalia, glosolalia, paronomazja, poliptoton, kalambur, gra słów, onomatopeja, stylizacja brzmieniowa, symbolizm dźwiękowy.

Dla futurystów i dadaistów warstwa brzmieniowa zyskała pierwszeństwo w konstruowaniu utworu poetyckiego, przeważając nad warstwą znaczeniową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminów literackich. Janusz Sławiński (red.). Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2000, s. 214-215. ISBN 83-01-13851-3.