Instytut Elektrotechniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Instytut Elektrotechniki (IEL)
Forma prawna instytut badawczy
Data założenia 1946 (jako IEL od 1 listopada 1951)
Siedziba ul. M. Pożaryskiego 28,
04-703 Warszawa
Dyrektor dr hab. Wiesław Wilczyński
Branża elektrotechnika
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Instytut Elektrotechniki (IEL)
Instytut Elektrotechniki (IEL)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Elektrotechniki (IEL)
Instytut Elektrotechniki (IEL)
Ziemia 52°12′25,5″N 21°10′26,1″E/52,207083 21,173917Na mapach: 52°12′25,5″N 21°10′26,1″E/52,207083 21,173917
Strona internetowa

Instytut Elektrotechniki (IEL) – instytut badawczy, którego podstawowym celem działalności jest pełne i rzetelne zaspokojenie obecnych i przyszłych potrzeb klientów w zakresie prac badawczo-rozwojowych, produkcji jednostkowej i małoseryjnej, produkcji doświadczalnej, badań laboratoryjnych i certyfikacji wyrobów oraz prac wydawniczych i normalizacyjnych. Znajduje się w Międzylesiu w warszawskiej dzielnicy Wawer, a dyrektorem instytutu od 8 grudnia 2008 jest dr hab. Wiesław Wilczyński.

W skład Instytutu wchodzą zakłady naukowo-badawcze, oddziały zamiejscowe, zakład doświadczalny, laboratoria badawcze i wzorcujące. Wcześniej część Instytutu stanowił zespół certyfikacji wyrobów elektrotechnicznych, który z końcem roku 2013 już po raz drugi, został zlikwidowany. Instytut Elektrotechniki posiada uprawnienia do prowadzenia przewodów doktorskich od roku 1956 i habilitacyjnych od roku 1970 oraz do nadawania stopni naukowych. W wyniku audytu w 2003 roku placówka uzyskała certyfikat systemu zarządzania jakością PN-EN ISO 9001:2001 (ISO 9001:2000), system został zlikwidowany w listopadzie 2012 roku przez obecnego dyrektora Wiesława Wilczyńskiego.

Instytut Elektrotechniki jest organizatorem i współorganizatorem wielu krajowych i zagranicznych konferencji naukowych, na których są przedstawiane i omawiane najnowsze problemy i zagadnienia związane z elektrotechniką. Wydaje „Prace Instytutu Elektrotechniki” – wydawnictwo nieperiodyczne ukazujące się od 1951 r. Zawiera ono artykuły oryginalne, oparte na wykonanych w Instytucie badaniach tak teoretycznych jak i doświadczalnych, oraz prace habilitacyjne i skrócone prace doktorskie. Na łamach wydawnictwa goszczą również autorzy spoza Instytutu – z kraju i zagranicy.

Instytut Elektrotechniki był wydawcą czasopisma Nowa Elektrotechnika, gdzie opisywane były rozwiązania konstrukcyjne, procesy technologiczne, najnowsze badania, nowoczesne materiały oraz projekty.

Instytut Elektrotechniki ma prawo nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. Prowadzi również studia doktoranckie.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Zakłady Naukowo – Badawcze

  • Zakład Maszyn Elektrycznych
  • Zakład Systemów Pomiarowo-Diagnostycznych
  • Zakład Napędów Elektrycznych
  • Zakład Przekształtników Mocy
  • Zakład Trakcji Elektrycznej
  • Zakład Wielkich Mocy

Zespół Laboratoriów Instytutu Elektrotechniki

  • Laboratorium Badawcze i Wzorcujące Instytutu Elektrotechniki
  • Laboratorium Badawcze Aparatury Rozdzielczej

Oddziały Zamiejscowe

  • Oddział Instytutu Elektrotechniki w Gdańsku
  • Oddział Technologii i Materiałoznawstwa Elektrotechnicznego we Wrocławiu

Zakład Doświadczalny

  • Zakład Doświadczalny III w Międzylesiu k. Kłodzka

Krótka historia[edytuj | edytuj kod]

Idea powstania tego typu placówki sięgająca lat II Rzeczypospolitej, zaczęła się konkretyzować po obradach IX Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenie Elektryków Polskich w 1937 roku. Wtedy postawiono postulat utworzenia instytucji mającej na celu prowadzenie badań naukowych i naukowo-technicznych z zakresu elektrotechniki prądów silnych, na wzór wielkich instytutów narodowych innych krajów.

Wojna zahamowała proces powstawania Instytutu, ale już w lutym 1945 roku powołano do życia Państwowy Instytut Wysokich Napięć (PIWN), który miał swoją siedzibę w Politechnice Warszawskiej. Jego dyrektorem został został prof. dr hab. inż. Janusz Lech Jakubowski, a jego głównymi współpracownikami byli przedwojenni inżynierowie Henryk Ryżko, Wacław Lidmanowski i Władysław Lech.

W dniu 1 września 1945 roku PIWN został przekształcony w Państwowy Instytut Elektrotechniczny (PIEL). Pierwszym zakładem instytutu był Zakład Wysokich Napięć. Otwarcie pierwszego w Polsce laboratorium wysokonapięciowego (w gmachu Politechniki) nastąpiło już w 1947 roku i służyło Zakładowi jeszcze przez 25 lat.

W 1948 roku Państwowy Instytut Elektrotechniczny został przekształcony w Główny Instytut Elektrotechniki (GIEL), który z kolei 1 listopada 1951 przekształcił się kolejny raz i przyjął obecną nazwę Instytut Elektrotechniki. Jednocześnie rozpoczęto budowę obiektów Instytutu w Warszawie-Międzylesiu.

Dane teleadresowe[edytuj | edytuj kod]

  • Instytut Elektrotechniki
  • ul. Mieczysława Pożaryskiego 28, 04-703 Warszawa

dojazd: autobusami linii 115, 119, 125, 147, 305, 525 w pobliże głównej bramy wejściowej (przystanek Pożaryskiego), oraz autobusami 521, Arka, MiniBus, Wilga do przystanku PKP Międzylesie, a pociągiem Kolei Mazowieckich – do stacji kolejowej Warszawa Międzylesie i przejść ul. Żegańską ok. 900 metrów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]