Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Zdjęcie szpitala
Data założenia 1877
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres ul. Płocka 26,
01-138 Warszawa
Dyrektor prof. dr hab. med. Kazimierz Roszkowski-Śliż
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Instytut Gruźlicyi Chorób Płucw Warszawie
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Gruźlicyi Chorób Płucw Warszawie
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Ziemia 52°14′09,7080″N 20°57′56,4840″E/52,236030 20,965690
Strona internetowa szpitala

Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie – główna placówka naukowo-badawcza Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej w dziedzinie chorób płuc w Polsce. Szpital znajduje się przy ul. Płockiej 26.

Początki szpitala sięgają końca XIX wieku, kiedy to ufundowany przez Stanisława Staszica obiekt przy ul. Okopowej 2/4 przekształcony został w szpital wolski. W 1886 roku doktor Odo Bujwid, bakteriolog, jako pierwszy w Polsce rozpoczął w nim badania nad szczepionką przeciw wściekliźnie. Okres szczególnie intensywnego rozwoju Szpital Wolski przeżył w latach dwudziestych i trzydziestych. Jego widomym ukoronowaniem były w roku 1935 przenosiny do nowej siedziby, obszernego gmachu przy ulicy Płockiej 26 (projekt Henryka Stifelmana i Maurycego Grodzieńskiego z lat 1927-33). W budynku tym szpital mieści się do dziś.

Podczas II wojny światowej i okupacji niemieckiej Szpital Wolski, będąc wciąż placówką leczenia przeciwgruźliczego, był siedzibą Wydziału Medycznego podziemnego Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Jego personel lekarski i pomocniczy był czynnie zaangażowany w pracę konspiracyjną. Tu w 1941 roku w trakcie pozorowanej operacji dokonano zamiany więzionego przez gestapo Stanisława Miedzy-Tomaszewskiego na zwłoki innego mężczyzny, co stanowiło finałowy etap akcji odbicia go z Pawiaka. 30 marca 1943 r. w wyniku obrażeń odniesionych w czasie przesłuchań prowadzonych przez Gestapo w szpitalu zmarł Jan Bytnar „Rudy”[1], natomiast 4 lutego 1944 r. – ciężko ranny dowódca akcji Kutschera Bronisław Pietraszewicz „Lot”[2].

Dramat 5 sierpnia 1944 roku, dnia masakry dokonanej przez Niemców na mieszkańcach dzielnicy Wola w ogarniętej powstaniem warszawskim, nie ominął Szpitala Wolskiego. W gabinecie dyrektorskim zginęli zastrzeleni: dyrektor - doktor Józef Marian Piasecki, pediatra profesor Janusz Zeyland oraz ksiądz kapelan Kazimierz Ciecierski. Personel szpitala oraz chorzy zostali rozstrzelani przy ul. Górczewskiej. Już po kilku dniach Szpital Wolski wznowił jednak działalność pod kierownictwem dr. Zbigniewa Woźniewskiego. Personel szpitala aż do drugiej połowy października 1944 niósł pomoc polskiej ludności cywilnej wypędzanej przez Niemców z Warszawy. Dr Woźniewski i jego podwładni opuścili Warszawę dopiero 28 października 1944.

Po II wojnie światowej, bo w marcu 1948 roku powołany został do życia Polski Instytut Przeciwgruźliczy, którego siedzibą stał się Szpital Wolski. W latach 1963-1967 roku decyzjami Ministerstwa Zdrowia Instytut otrzymuje rangę Instytutu Resortowego i jednostki naukowo-badawczej z utworzeniem samodzielnych klinik i zakładów. Kiedy gruźlica przestała być trudno uleczalną chorobą w 1986 roku, nastąpiła zmiana nazwy placówki na Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc. Od 1993 roku Instytut jest ośrodkiem referencyjnym Światowej Organizacji Zdrowia w dziedzinie gruźlicy.

Instytut jest wiodącą jednostką kliniczną i badawczą wdrażającą nowoczesne metody i technologie medyczne oraz prowadząca programy badawcze własne jak i w ramach współpracy międzynarodowej. Zakresem działalności Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc są schorzenia narządów klatki piersiowej zwłaszcza w zakresie chorób płuc i oskrzeli, niewydolności oddychania, nowotworów, zakażeń, zaburzeń krążenia płucnego i patologii przełyku, opłucnej oraz osierdzia.

Przypisy

  1. Piotr Stachiewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 48. ISBN 83-211-0273-5.
  2. Piotr Stachiewicz: Akcja „Kutschera”. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1982, s. 104. ISBN 83-05-11024-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]