Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Zdjęcie szpitala
Data założenia 1877
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres ul. Płocka 26,
01-138 Warszawa
Dyrektor prof. dr hab. med. Kazimierz Roszkowski-Śliż
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Instytut Gruźlicyi Chorób Płucw Warszawie
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Gruźlicyi Chorób Płucw Warszawie
Instytut Gruźlicy
i Chorób Płuc
w Warszawie
Ziemia 52°14′09,7080″N 20°57′56,4840″E/52,236030 20,965690Na mapach: 52°14′09,7080″N 20°57′56,4840″E/52,236030 20,965690
Strona internetowa szpitala
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie – główna placówka naukowo-badawcza Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej w dziedzinie chorób płuc w Polsce. Szpital znajduje się przy ul. Płockiej 26.

Początki szpitala sięgają końca XIX wieku, kiedy to ufundowany przez Stanisława Staszica obiekt przy ul. Okopowej 2/4 przekształcony został w szpital wolski. W 1886 roku doktor Odo Bujwid, bakteriolog, jako pierwszy w Polsce rozpoczął w nim badania nad szczepionką przeciw wściekliźnie. Okres szczególnie intensywnego rozwoju Szpital Wolski przeżył w latach dwudziestych i trzydziestych. Jego widomym ukoronowaniem były w roku 1935 przenosiny do nowej siedziby, obszernego gmachu przy ulicy Płockiej 26 (projekt Henryka Stifelmana i Maurycego Grodzieńskiego z lat 1927-33). W budynku tym szpital mieści się do dziś.

Podczas II wojny światowej i okupacji niemieckiej Szpital Wolski, będąc wciąż placówką leczenia przeciwgruźliczego, był siedzibą Wydziału Medycznego podziemnego Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Jego personel lekarski i pomocniczy był czynnie zaangażowany w pracę konspiracyjną. Tu w 1941 roku w trakcie pozorowanej operacji dokonano zamiany więzionego przez gestapo Stanisława Miedzy-Tomaszewskiego na zwłoki innego mężczyzny, co stanowiło finałowy etap akcji odbicia go z Pawiaka. 30 marca 1943 r. w wyniku obrażeń odniesionych w czasie przesłuchań prowadzonych przez Gestapo w szpitalu zmarł Jan Bytnar „Rudy”[1], natomiast 4 lutego 1944 r. – ciężko ranny dowódca akcji Kutschera Bronisław Pietraszewicz „Lot”[2].

Dramat 5 sierpnia 1944 roku, dnia masakry dokonanej przez Niemców na mieszkańcach dzielnicy Wola w ogarniętej powstaniem warszawskim, nie ominął Szpitala Wolskiego. W gabinecie dyrektorskim zginęli zastrzeleni: dyrektor - doktor Józef Marian Piasecki, pediatra profesor Janusz Zeyland oraz ksiądz kapelan Kazimierz Ciecierski. Personel szpitala oraz chorzy zostali rozstrzelani przy ul. Górczewskiej.

Po II wojnie światowej, bo w marcu 1948 roku powołany został do życia Polski Instytut Przeciwgruźliczy, którego siedzibą stał się Szpital Wolski. W latach 1963-1967 roku decyzjami Ministerstwa Zdrowia Instytut otrzymuje rangę Instytutu Resortowego i jednostki naukowo-badawczej z utworzeniem samodzielnych klinik i zakładów. Kiedy gruźlica przestała być trudno uleczalną chorobą w 1986 roku, nastąpiła zmiana nazwy placówki na Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc. Od 1993 roku Instytut jest ośrodkiem referencyjnym Światowej Organizacji Zdrowia w dziedzinie gruźlicy.

Instytut jest wiodącą jednostką kliniczną i badawczą wdrażającą nowoczesne metody i technologie medyczne oraz prowadząca programy badawcze własne jak i w ramach współpracy międzynarodowej. Zakresem działalności Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc są schorzenia narządów klatki piersiowej zwłaszcza w zakresie chorób płuc i oskrzeli, niewydolności oddychania, nowotworów, zakażeń, zaburzeń krążenia płucnego i patologii przełyku, opłucnej oraz osierdzia.

Przypisy

  1. Piotr Stachiewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 48. ISBN 83-211-0273-5.
  2. Piotr Stachiewicz: Akcja „Kutschera”. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1982, s. 104. ISBN 83-05-11024-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]