Instytut Molekularnej Biologii Komórki i Genetyki Maxa Plancka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Instytut Molekularnej Biologii Komórki i Genetyki Maxa Plancka (ang. Max Planck Institute for Molecular Cell Biology and Genetics, niem. Max-Planck-Institut für molekulare Zellbiologie und Genetik) (MPI-CBG) – instytut naukowo-badawczy w dziedzinie biologii molekularnej, biochemii, genetyki oraz biologii komórki oraz rozwoju należący do Towarzystwa Maxa Plancka, zlokalizowany w Dreźnie w Niemczech.

MPI-CBG został założony w 1998. Budowa budynku instytutu w Dreźnie, rozpoczęła się na początku 1999 zakończona w 2000. Instytucja stała się w pełni funkcjonalna w lutym 2001, a 27 marca 2002 miało miejsce oficjalne otwarcie, dokonane przez prezesa Towarzystwa Maxa Plancka Huberta Markla, premiera Saksonii Kurta Biedenkopfa i kanclerza Republiki Niemieckiej Gerharda Schrödera.

Obecnie w instytucie działa ponad 25 grup badawczych, wspieranych przez kilkanaście różnych serwisów instytutowych (między innymi placówka oczyszczania białek, sekwencjonowania DNA, mikroskopii świetlnej i elektronowej, spektrometrii masowej, przeciwciał, myszarium, akwaria, bioinformatyki, biblioteka, stołówka).

W 2009 roku, w rankingu czasopisma The Scientist, MPI-CBG został uznany za najlepsze miejsce studiów post-doktoranckich na świecie[1], a także zajął pierwsze miejsce w rankingu "Najlepsze Miejsce Pracy – Akademia, 2009", w kategorii instytutów spoza USA[2].

Budynek[edytuj | edytuj kod]

Budynek instytutu

Budynek od podstaw był projektowany jako nowoczesna placówka naukowa z pełnym zapleczem. Autorami projektu są dwaj fińscy architekci Mikko Heikkinen i Markku Komonen. Zamierzeniem architektów było stworzenie budynku maksymalnie funkcjonalnego przy dość skromnej i surowej formie.

Budynek jest czteropiętrowy, o łącznej powierzchni użytkowej powyżej 24000 m² (z czego laboratoria ok. 20500m²). Pomalowany jest w charakterystyczne kolory, mające podkreślać jego nowoczesność. Obok budynku głównego mieszczą się też magazyny, dwa niewielkie akademiki (ponad 900 m²) oraz parking. Sam budynek jest zorganizowany w sposób symetryczny. Główne wejście umieszczone jest centralnie i wyposażone jest w zadaszenie w formie żagla. Laboratoria badawcze mieszczą się w obu skrzydłach (północnym i południowym), pomiędzy którymi znajdują się łączniki oraz sale seminaryjne. Ten wzór powtórzony jest generalnie na wszystkich pietrach poza parterem, którego większą część zajmuje przestronne atrium, kantyna i pomieszczenia administracyjne, biblioteka oraz duża sala wykładowa. W centrum atrium znajdują się (prócz szybów wind) charakterystyczne kręcone schody, swoją formą nawiązujące do podwójnej helisy DNA. Ścianę atrium zdobi wieloczęściowy obraz symbolizujący jedność świata biologicznego, a przedstawiający artystyczną wizję porostu. Obraz ten i kilka podobnych, abstrakcyjno-symbolicznych umieszczonych na piętrach, to jedyne ozdoby wnętrza. Budynek na potrzeby badań naukowych wyposażony jest we wszystkie media, ciąg próżniowy, sieć z wodą dejonizowaną, wewnętrzną sieć komputerową oraz dostępu do Internetu (także bezprzewodową). Koszt budowy wyniósł w sumie około 55 milionów euro.

Budynek instytutu został zaprezentowany jako wzorowa placówka badawcza w czasopismach Nature[3][4], The Scientist oraz Architectural Records[5].

Badania[edytuj | edytuj kod]

Badania prowadzone są w zakresie ogólnie pojętej biologii molekularnej, biologii komórki oraz biologii rozwoju, ale także w dziedzinie biofizyki. Głównymi organizmami modelowymizwierzęta oraz mikroorganizmy.

W instytucie badane są zagadnienia związane m.in. z motorami molekularnymi, rozwojem neuronów, podziałem komórek, raftami lipidowymi, endocytozą, embriogenezą, czy regeneracją.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Instytut jest zarządzany przez pięciu dyrektorów-kierowników grup, obieranych na określone kadencje. Na czele ponad 25 grup badawczych stoją ich kierownicy, podobnie zarządzane są serwisy instytutowe. Aspektami nienaukowymi zajmuje się bardzo ograniczony pion administracyjny. W instytucie pracuje około 500 osób. Ponad połowa naukowców pochodzi spoza Niemiec (z więcej niż 40 krajów). W instytucie kształci się też około 125 studentów studiów doktoranckich, rekrutowanych z całego świata poprzez specjalny program. Oprócz tego w instytucie pracuje ponad 100 uczestników stypendiów post-doktoranckich oraz kilkunastu studentów studiów magisterskich. Horyzontalny sposób organizacji podjednostek sprzyja wzajemnej komunikacji oraz upraszcza administrację.

Sieć naukowa – BIOPOLIS[edytuj | edytuj kod]

MPI-CBG jest położony w bliskim sąsiedztwie innych placówek naukowych: Uniwersytetu Technicznego, Uniklinik C.G. Carusa, Medical Theoretical Centre (MTZ), Biotechnological Centre (BIOZ), Max-Planck Institute for Complex Systems. Placówki te dzielą ze sobą zainteresowania badawcze, część infrastruktury oraz wyposażenia. Ta sieć zależności, podtrzymywana dodatkowo przez wspólny międzynarodowy program doktorancki, określana jest mianem BIOPOLIS[6].

Przypisy

  1. Jennifer Evans. Best Places to Work: Postdocs 2009. „The Scientist”. 23 (3). s. 47. ISSN 0890-3670 (ang.). 
  2. Victoria Stern. Best Places to Work: Academia. „The Scientist”. 23 (11). s. 43. ISSN 0890-3670 (ang.). 
  3. Powell K. Inspiration from architecture: building a better scientific rapport.. „Nature”. 6950 (424), s. 858–9, sierpień 2003. doi:10.1038/nj6950-858a. PMID 12917702. 
  4. Bonetta L. Lab architecture: do you want to work here?. „Nature”. 6950 (424), s. 718–20, sierpień 2003. doi:10.1038/424718a. PMID 12917654. 
  5. Max Planck Institute of Molecular Cell Biology and Genetics (ang.). Architectural Record. [dostęp 2009-03-19].
  6. Helen Gavaghan. Biopolis on the Elbe Dresden. „Nature”. 6853 (413), s. 4-5, wrzesień 2001. doi:10.1038/35095201. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]