Insulinooporność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Insulinooporność – zaburzenie homeostazy glukozy, polegające na zmniejszeniu wrażliwości mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby oraz innych tkanek organizmu na insulinę.

Insulinooporność jest jedną z przyczyn cukrzycy typu 2 i cukrzycy ciążowej, zwykle pojawia się też w przebiegu cukrzycy typu 1.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Poziom insuliny w surowicy na czczo przekraczający górną granicę normy. Stopień insulinooporności określany jest za pomocą wskaźników HOMA (ang. Homeostatic model assessment) lub QUICKI (ang. Quantitative insulin sensitivity check index) uwzględniających poziom insuliny oraz glukozy w surowicy na czczo.

Mechanizm insulinooporności[edytuj | edytuj kod]

  • krążące we krwi przeciwciała przeciwinsulinowe
  • przyspieszony rozpad insuliny
  • wadliwe receptory insulinowe w błonie komórek, na które działa insulina, lub zmniejszona ich gęstość

Przyczyny insulinooporności[edytuj | edytuj kod]

Główne przyczyny insulinooporności można podzielić na uwarunkowane genetycznie, jak i czynniki środowiskowe:

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe leczenie polega na obniżeniu wagi, stosowaniu odpowiedniej diety oraz na wzroście aktywności fizycznej. Leczenie może być także wspomagane farmakologicznie.

Przypisy

  1. Katherine Harmon. Geny na doczepkę. „Świat Nauki”. 6 (226), s. 11-12, czerwiec 2010. ISSN 08676380. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.