Insulinooporność
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Insulinooporność – zaburzenie homeostazy glukozy, polegające na zmniejszeniu wrażliwości mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby oraz innych tkanek organizmu na insulinę.
Insulinooporność jest jedną z przyczyn cukrzycy typu 2 i cukrzycy ciążowej, zwykle pojawia się też w przebiegu cukrzycy typu 1.
Spis treści |
[edytuj] Rozpoznanie
Poziom insuliny w surowicy na czczo przekraczający górną granicę normy. Stopień insulinooporności określany jest za pomocą wskaźników HOMA (ang. Homeostatic model assessment) lub QUICKI (ang. Quantitative insulin sensitivity check index) uwzględniających poziom insuliny oraz glukozy w surowicy na czczo.
[edytuj] Mechanizm insulinooporności
- krążące we krwi przeciwciała przeciwinsulinowe
- przyspieszony rozpad insuliny
- wadliwe receptory insulinowe w błonie komórek, na które działa insulina, lub zmniejszona ich gęstość
[edytuj] Przyczyny insulinooporności
Główne przyczyny insulinooporności można podzielić na uwarunkowane genetycznie, jak i czynniki środowiskowe:
- zespół metaboliczny;
- otyłość;
- niska aktywność fizyczna;
- lipodystrofia;
- hemochromatoza;
- zespół wielotorbielowatych jajników;
- nadmiar kortyzolu (np. zażywanie leków sterydowych, zespół Cushinga);
- niektóre leki (np. rifampicyna, izoniazyd, olanzapina, risperidon, progestagen, leki przeciwwirusowe);
- podłoże genetyczne. Przykładowo pozbawione genu kodującego uczestniczące w odporności białko TLR5 myszy stawały się oporne na insulinę[1],
[edytuj] Leczenie
Podstawowe leczenie polega na obniżeniu wagi, stosowaniu odpowiedniej diety oraz na wzroście aktywności fizycznej. Leczenie może być także wspomagane farmakologicznie.
