Intensywność zabudowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Intensywność zabudowy, wskaźnik intensywności zabudowy – wskaźnik stosowany w urbanistyce i budownictwie. Może być obliczany w różny sposób.

Obliczanie[edytuj | edytuj kod]

Jako wskaźnik intensywności zabudowy (I) przyjmuje się stosunek powierzchni całkowitej budynku (Pc – powierzchnia wszystkich kondygnacji nadziemnych liczonej w zewnętrznym obrysie stropów z uwzględnieniem tarasów) do powierzchni działki/terenu (Pt): I=\frac{P_{c}}{P_{t}}

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Minimalną i maksymalną intensywność zabudowy obowiązkowo określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jest ona zdefiniowana jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy (czyli wszystkich budynków na działce) do powierzchni działki budowlanej[1]. Ustalanie wskaźnika minimalnego ma na celu racjonalne wykorzystanie działek pod zabudowę i optymalizację nakładów kosztów budowy miejskiej infrastruktury technicznej i społecznej. Z kolei ustalenie wskaźnika maksymalnego ma chronić walory środowiska przyrodniczego lub zapewniać korzystne warunki użytkowania terenu o określonym przeznaczeniu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717)
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.