Interface Description Language

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Interface Description Language lub Interface Definition Language, IDL (ang.) – język opisu interfejsu – jest to język specyfikacyjny stosowany do opisu interfejsu, wykorzystywany np. w standardzie CORBA. IDL opisuje interfejs w sposób niezależny od języka, umożliwiając komunikację pomiędzy komponentami programu na poziomie kodu źródłowego, które nie współdzielą danego języka programowania, np. między składnikami napisanymi w C++ i składnikami napisanymi w języku Java.

IDL jest używany głównie w programowaniu zdalnego wywoływania procedur, tak aby współdziałające systemy komputerowe mogły używać zarówno różnych systemów operacyjnych jak i różnych języków programowania. W takim ujęciu, IDL zapewnia pomost między dwoma, różnymi systemami, lub inaczej: pomost między dwoma systemami używającymi różnych interfejsów.

IDL umożliwia opisowe definiowanie interfejsu w postaci obiektu z wykazem procedur i opisami parametrów wejściowych i wyjściowych. Każdy parametr jest określony przez typ i kierunek (in, out, inout), określający sposób przekazywania parametru, np. in – przekazanie parametru przez klienta do obiektu. Opisy interfejsów tłumaczone są na różne języki programowania, zależnie od intencji programisty zamierzającego z nich skorzystać. Przykładowo: jeżeli programista opanował język Java, to wykonuje tłumaczenie interfejsu do języka Java i w nim wykorzystuje właściwości oferowane przez obiekt opisany w IDL.

Przykład IDL wzorowanego na C:

interface Hello {
string prosta_metoda (in string argument);
}