Interferon

Interferon (IFN, ATC: L 03 AB) – białko o masie cząsteczkowej ok. 20 kDa, produkowane przez leukocyty lub fibroblasty w odpowiedzi na zakażenia wirusowe i bakteryjne oraz w obecności dwuniciowego RNA.

Typy interferonów

• typ I działa na receptory IFNAR-1 i IFNAR-2, wywołując zahamowanie proliferacji przy jednoczesnym zwiększeniu ekspresji genów głównego układu zgodności tkankowej MHC klasy I:
  • IFN-α: produkowany przez leukocyty - stosowany lek antywirusowy i przeciwnowotworowy
  • IFN-β: produkowany przez fibroblasty - potencjalny lek przeciw stwardnieniu rozsianemu
  • IFN-κ: produkowany przez keranocyty
  • IFN-λ: produkowany przez leukocyty
  • IFN-ω: produkowany przez leukocyty

• typ II działa na receptory IFNGR-1 i IFNGR-2. Działa synergistycznie z IFN typu I, tj. hamuje proliferację, zwiększając jednocześnie ekspresję genów MHCI i MHCII. Ponadto działa chemotaktycznie na makrofagi, komórki NK i limfocyty T. Jedynym poznanym przedstawicielem jest IFN-γ.

Interferony są nieswoiste względem patogenu, lecz swoiste gatunkowo (np. interferony zwierzęce nie działają na komórki ludzi).

Receptory interferonów indukują kinazy tyrozynowe JAK-1 i JAK-2, które aktywują docelowe miejsce ISRE w jądrze komórkowym. Powoduje to transkrypcję od 50 do 100 genów. W efekcie dochodzi do:

• aktywacji kinazy białkowej o masie 67 kDa, która fosforyluje eIF-2, co hamuje translację mRNA zarówno komórkowego, jak i wirusowego.
• hamowania syntetazy 2'→5' oligoadenylowej i aktywacji rybonukleazy, co powoduje rozkładanie istniejącego mRNA
• wzrostu odporności komórki na infekcję wirusem (mechanizm niepewny)

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.