Interwencjonizm państwowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Interwencjonizm państwowypolityka aktywnego oddziaływania państwa na przebieg procesów gospodarczych, przeciwieństwo liberalizmu gospodarczego.

Zwolennicy interwencjonizmu wskazują na trzy główne jego cele:

Do głównych narzędzi pozwalających realizować politykę interwencjonizmu należą:

  1. podejmowanie przez państwo przedsięwzięć inwestycyjnych pozwalających zwiększyć zatrudnienie bez wzrostu podaży dóbr i usług (np. roboty publiczne);
  2. dotacje do nierentownych przedsiębiorstw lub ich nacjonalizacja;
  3. protekcjonizm w zakresie handlu zagranicznego;
  4. polityka pieniężna;
  5. polityka fiskalna;
  6. polityka finansowa.

Zakres i wykorzystanie tych narzędzi zależy od potrzeb gospodarki, wynikających przede wszystkim ze stopnia jej rozwoju oraz aktualnego stanu koniunktury. Polityka interwencjonizmu państwowego stwarza zagrożenie inflacją, wynikające ze zwiększonych wydatków budżetu państwa (deficyt budżetowy). Źródłem jej finansowania jest najczęściej dług publiczny.

Dodatkowo interwencjonizm państwowy poprzez regulacje i konieczność nakładania kolejnych podatków by utrzymać interwencję gospodarczą, zwiększa koszty prowadzenia przedsiębiorstw co powoduje spadek koniunktury przy jednoczesnym wzroście bezrobocia. Interwencjonizmowi często zarzuca się również ograniczanie możliwości przedsiębiorcy i jego inwencji co również powoduje osłabienie gospodarki.

Częstą konsekwencją interwencjonizmu są preferencyjne warunki dla kapitałów zagranicznych, co powoduje automatycznie gorszą sytuację przedsiębiorstw krajowych i deregulację rynku na niekorzyść firm wewnętrznych.