Introjekcja
Introjekcja jest mechanizmem obronnym, który pojawia się w celu obrony ego przed uświadomieniem nieakceptowanych, wrogich impulsów.
Jest to proces, w którym dziecko przyswaja sobie postawy rodziców w formie wielu kalk pamięciowych, przez co w umysłowych reprezentacjach rodziców dziecko przyjmuje także funkcję rodziców[1]. Introjekcja polega na przyjmowaniu a prori komunikatów, poglądów lub atrybutów innych osób, jako własnych[2].
Najczęściej żywimy wobec tych obiektów silne uczucia (np. miłość lub nienawiść), które mogą być zarówno świadome jak i nieświadome[3]. Proces introjekcji jest nieuświadomiony[1].
Introjekcja oprócz obronnego, ma także znaczenie charakterotwórcze. Jednak bardzo trudno jest rozgraniczyć te dwa znaczenia. Istotą w tych funkcjach jest motywacja lękowa.
Przykład: dzieci, które były bite przez rodziców nigdy nie powiedzą, iż zrobili to ich wychowawcy, by zapewnić sobie komfort psychiczny i nie popadać w depresję.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 S.M.Johnson,Style charakteru, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 1998, s. 308
- ↑ J.Pierzchała, Mechanizmy unikania konfliktu - introjekcja, Instytut Terapii Gestalt, Kraków 1995
- ↑ A.Kokoszko, P.Drozdowski, Wprowadzenie do psychoterapii, Akademia Medyczna im. Mikołaja Kopernika w Krakowie, Kraków 1993, s. 81-82
