Inwar
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Inwar – stop żelaza (54-64%)[1] i niklu (36-46%)[1] z niewielkim dodatkiem węgla i chromu. Z powodu bardzo małego współczynnika rozszerzalności cieplnej jest stosowany m.in. do wytwarzania precyzyjnych przymiarów (stosowane w geodezji: druty inwarowe i inwarowe łaty do niwelacji precyzyjnej), w mechanizmach precyzyjnych (zegarach, zaworach silnikowych). Jest podstawowym stopem stosowanym na warstwę bierną w termobimetalach[1].
Średni współczynnik rozszerzalności cieplnej inwaru w zakresie temperatur 20–100 °C jest mniejszy niż 1,3 x 10-6/K, punkt Curie wynosi 230 °C, a gęstość 8100 kg/m³ (8,1 g/cm³).
Został wynaleziony w 1897 roku przez francusko-szwajcarskiego fizyka Charlesa Guillaume[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Andrzej Potyński, Wiesław Mościcki w: Podstawy konstrukcji urządzeń precyzyjnych: Ćwiczenia laboratoryjne. Praca zbiorowa pod redakcją Wiesława Mościckiego. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2002. ISBN 83-7207-349-X.
- ↑ L.B. Freund, S. Suresh: Thin Film Materials: Stress, Defect Formation and Surface Evolution. Cambridge University Press, Cambridge 2003. ISBN 0-521-82281-5.
