Ipsilanti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ipsilanti, Ypsilanti[1], gr. Υψηλάντης – ród Greków fanariockich wywodzący się z regionów położonych na południowym wybrzeżu Morza Czarnego. Z rodziny tej wywodzili się hospodarowie Mołdawii i Wołoszczyzny panujący na przełomie XVIII i XIX w. – Aleksander i Konstantyn. Ten ostatni zbiegł na dwór cara rosyjskiego, stąd część Ipsilantich pełniła różne funkcje w Rosji. Synowie Konstantyna zapisali się w historii greckiego ruchu narodowowyzwoleńczego; jeden z nich, Aleksander, generał carski, był liderem związku Filiki Eteria i wzniecił nieudane powstanie przeciwko Turkom w 1821 w Rumunii. Jego brat Dimitrios (Dimitris) wyróżnił się w wojnie o niepodległość Grecji, gdzie kilkakrotnie powierzono mu funkcję naczelnego, wojskowego dowódcy powstania.

  1. Prawidłowa gramatycznie i transkrypcyjnie pisownia nazwiska to Ipsilantis, jednak w polskiej literaturze historycznej utrwalona jest wersja Ipsilanti (Ypsylanti), por. np. J. Demel, Historia Rumunii, M. Żywczyński, Historia powszechna 1789-1870.