Irem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ruiny Iremu

Irem, Iram, często określany jako Irem o tysiącu filarów (arab. إرَم ذات العماد Iramu ḏāt al-`imād) – zaginione miasto na pustyni Ar-Rab al-Chali, w dzisiejszym Omanie. Miasto istniało od III tysiąclecia p.n.e do początków naszej ery, słynęło z pałaców i świątyń o pozłacanych kolumnach[1]. Głównym partnerem handlowym Iremu była Ebla w Syrii. Mieszkańcami Iremu byli ludzie z plemienia 'Ad, przez Ptolemeusza zwani Ubarytami.

Według Koranu (11:50-60; 89:6-8) Iram został zniszczony ponieważ jego mieszkańcy, zajmujący się okultyzmem i oddający cześć kamiennym bożkom, nie nawrócili się pomimo ostrzeżeń proroka Huda. Również w biblijnej Księdze Rodzaju, "Iram" jest imieniem wodza Edomitów. Warto zauważyć, że imiona w genealogiach Starego Testamentu są zazwyczaj nazwami ludów lub krain.

Uczeni zachodni uważali Irem, wspominany w opowieściach Beduinów i na tabliczkach klinowych, za miasto mityczne, zanim jego ruiny zostały odkryte przez angielskiego archeologa Nicholasa Clappa i podróżnika Ranulpha Fiennesa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nigel Groom, Frankincense and Myrrh, Longman, 1981, p. 81