Irena Jarocka
| Irena Jarocka | |
.jpg) Irena Jarocka w 2010 roku w Poznaniu |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 sierpnia 1946 Srebrna Góra |
| Pochodzenie |  Polska |
| Data i miejsce śmierci | 21 stycznia 2012 Warszawa |
| Instrument | wokal |
| Gatunek | muzyka rozrywkowa, pop, ballada |
| Zawód | piosenkarka |
| Aktywność | 1968-2012 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Irena Jarocka (ur. 18 sierpnia 1946 w Srebrnej Górze, zm. 21 stycznia 2012 w Warszawie[1][2]) – polska piosenkarka.
Spis treści |
Życiorys[edytuj]
Ukończyła V Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Gdańsku-Oliwie przy ulicy Polanki 130 oraz studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku na wydziale wychowania muzycznego; w tym śpiew u profesor Haliny Mickiewiczówny. Następnie ukończyła Wydział Biologii Studium Nauczycielskiego także w Gdańsku.
Uczestniczyła w konkursach dla piosenkarzy amatorów, współpracowała z Zespołem Estradowym Marynarki Wojennej Flotylla. Debiutowała w wieku 20 lat w Klubie "Rudy Kot" w Gdańsku, w tym też roku pierwszy raz wystąpiła na KFPP w Opolu. Wielokrotnie występowała także na MFP w Sopocie.
W latach 1969–1973 przebywała na stypendium w Paryżu. Doskonaliła tam swoje umiejętności wokalne i sceniczne m.in. w Petit Conservatoire de la Chanson przy paryskiej Olympii. Nagrywała tam płyty dla wytwórni Philips i koncertowała u boku takich gwiazd jak: Charles Aznavour, Mireille Mathieu, Michel Sardou czy Enrico Macias.
W Polsce współpracowała m.in. z zespołami Polanie, Czerwone Gitary i Budka Suflera. Koncertowała w kraju i za granicą, w RFN, NRD, Czechosłowacji, Bułgarii, Szwajcarii, we Włoszech, Portugalii, Luksemburgu, Australii, we Francji oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.
Po wydaniu w kraju pięciu albumów studyjnych, jednego świątecznego i jednego koncertowego, postanowiła w 1990 wyjechać na stałe do Stanów Zjednoczonych[2]. W tym okresie nagrała jednak kolejne trzy płyty: z francuskimi szlagierami w 1992, z premierowymi piosenkami w 2001 oraz świąteczną w 2004. W roku 2003 była gwiazdą festiwalu w Syracuse[3]. W roku 2007 powróciła do Polski. W listopadzie tego samego roku opublikowała autobiografię (wywiad-rzekę), zatytułowaną Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej.
W 2008 nagrała ostatnią płytę z premierowymi piosenkami, Małe rzeczy, z tytułowym przebojem na czele. W 2010 wspólnie z Michaelem Boltonem nagrała swój ostatni przebój "Break Free". W tym samym roku nagrała jeszcze nowy świąteczny album.
Zmarła po ciężkiej chorobie (złośliwy nowotwór mózgu[4]) w jednym z warszawskich szpitali. Pogrzeb Ireny Jarockiej odbył się 27 stycznia 2012 w Kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach. Pochowana została w katakumbach na warszawskich Powązkach[5]
Życie prywatne[edytuj]
Pierwszym mężem artystki był Marian Zacharewicz, z którym jednak rozwiodła się po 6 latach. W Leningradzie poznała Michała Sobolewskiego, który został jej drugim mężem. W roku 1982 przyszła na świat ich córka Monika[6].
W filmie i teatrze[edytuj]
W 1976 wystąpiła u boku Andrzeja Kopiczyńskiego w filmie Motylem jestem, czyli romans 40-latka. Była to kinowa ekranizacja losów inż. Stefana Karwowskiego z serialu telewizyjnego Czterdziestolatek, do scenariusza Jerzego Gruzy (który był także reżyserem) i Krzysztofa Teodora Toeplitza. Piosenkarka zaśpiewała do filmu kilka piosenek takich jak: "Motylem jestem" czy "Po prostu człowiek". Zagrała również w Teatrze Polskim w Waszyngtonie w sztuce „Piękny Widok” Sławomira Mrożka[7].
Działalność publiczna[edytuj]
Zarejestrowano wiele recitali i programów z udziałem piosenkarki w Ośrodkach TVP Gdańska, Łodzi, Poznania, Wrocławia, Katowic i Warszawy, takich jak: Irena Jarocka zaprasza, Irena Jarocka i jej goście, Spotkanie z gwiazdą (z udziałem Michaela Delpecha), Mężczyzna na niepogodę (z Romanem Franklem), Największe przeboje Ireny Jarockiej, Zwariowany dzień, Bo wszystko jest piosenką francuską i innych. Występowała w programie TVP 3 Muzyka łączy pokolenia.
Piosenkarka włączyła się w działalność organizacji Echo International, czego efektem były dwie konferencje w Gdyni promujące zdrowie kobiety.
Irena Jarocka była bardzo aktywna publicznie i medialnie także w USA, gdzie występowała w 2006 roku w specjalnym programie Ewy Drzyzgi Amerykańskie Rozmowy w toku, którego tematem byli znani Polacy próbujący ułożyć sobie życie za oceanem.
Nagrody i odznaczenia[edytuj]
- 1968 - I miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki (za piosenkę: Gondolierzy znad Wisły)
- 1971 - Nagroda Srebrny Gronostaj na festiwalu w Rennes (za interpretacje muzyczną)
- 1973 - Nagroda Srebrny Pierścień na FPŻ w Kołobrzegu (za piosenkę: Ballada o żołnierzu, któremu udało się powrócić)
- 1974 - Nagroda Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie
- 1975 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1974 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
- 1975 - II nagroda na Coupe d'Europe Musicale w Villach (Austria)
- 1976 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1975 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
- 1976 - Wyróżnienia na festiwalu w Tokio (Japonia) (za piosenkę: Odpływają kawiarenki)
- 1977 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1976 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
- 1978 - Wyróżnienia na Festiwalu w Palma de Mallorca (za piosenkę: Wymyśliłam cię)
- 1978 - II nagroda na festiwalu w Dreźnie (NRD) (za piosenkę: Mój słodki Charlie)
- 1978 - Wyróżnienia na festiwalu w Limassol (Cypr)
- 1979 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1978 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
Filmografia[edytuj]
- 1974 – Ile jest życia – wykonanie piosenki
- 1976 – Motylem jestem czyli romans 40-latka – rola piosenkarki Ireny Orskiej oraz wykonanie piosenek
- 1996 – Bar „Atlantic” – wykonanie piosenki
- 2000 – Twarze i maski – wykonanie piosenki
Źródło[8]
Dyskografia[edytuj]
Albumy studyjne[edytuj]
- 1974 - W cieniu dobrego drzewa, reedycja 2001
- 1976 - Gondolierzy znad Wisły, reedycja 2001
- 1977 - Wigilijne życzenie, reedycja 2001
- 1977 - Koncert
- 1978 - Być narzeczoną twą, reedycja 2001
- 1981 - Irena Jarocka
- 1987 - Irena Jarocka
- 1992 - My French Favorites
- 2001 - Mój wielki sen
- 2004 - Kolędy bez granic
- 2008 - Małe rzeczy
- 2010 - Ponieważ znów są Święta
- 2012 - Piosenki francuskie
Single[edytuj]
- 1969 - Il faut y croire/Tu me reviendras
- 1970 - Tant que la barque va/Et ce sera moi
- 1974 - Śpiewam pod gołym niebem/Wymyśliłam Cię/Nie wrócą te lata/W cieniu dobrego drzewa
- 1975 - Junge Liebe/Warum weint der Wind
- 1975 - Kocha się raz/Zawsze pójdę z tobą
- 1976 - Sag ihm, das ich ihn liebe/Auf dem Bahnsteig Nr. 8
- 1976 - Odpływają kawiarenki/Przeczucie
- 1976 - Sto lat czekam na twój list/By coś zostało z tych dni
- 1977 - Morgenrot/Unser Zelt aus Stroh
- 1978 - Garść piasku/Chyba się warto o mnie bić
- 1978 - Niech tańczą nasze serca/Mój słodki Charlie
- 1978 - Nie wiadomo, który dzień/Wszystko dam
- 1978 - Być narzeczoną twą/Przeoczone, zawinione
- 1978 - Nadzieja/Był ktoś
- 1979 - Piosenka spod welonu/Mon Harley Davidson/Plaisir d'amour/Aranjuez mon amour
- 1980 - To za mało/Nie odchodź jeszcze
- 1981 - Tańczy niedziela/Gimmie Some Lovin'
- 1981 - Mam temat na życie/Bliski sercu dzień
- 2001 - Magia księżyca/Dance Remix: Motylem jestem, Kawiarenki, Nie wrócą te lata
- 2002 - Na krakowską nutę - duet z zespołem Wawele
- 2008 - Małe rzeczy
- 2009 - No to co
- 2010 - Break Free - duet z Michaelem Boltonem
- 2010 - Ponieważ znów są Święta
Składanki[edytuj]
- 1995 - Wielkie przeboje
- 1995 - Kolekcja vol.1
- 1995 - Kolekcja vol.2
- 1998 - Odpływają kawiarenki - Złota kolekcja
- 2002 - Złote przeboje - Platynowa kolekcja
- 2003 - Motylem jestem
- 2006 - Moje złote przeboje - Platynowa kolekcja
- 2006 - Piosenki o miłości - Platynowa kolekcja
- 2010 - Największe przeboje 1 - nowe nagrania największych przebojów, cz. 1
- 2010 - Największe przeboje 2 - nowe nagrania największych przebojów, cz. 2
16 listopada 1998 w serii płytowej Złota Kolekcja ukazała się płyta Odpływają Kawiarenki z największymi przebojami Ireny Jarockiej, w której skład weszły 23 piosenki (m.in. Gondolierzy Znad Wisły, Wymyśliłam Cię).
W październiku 2001 roku ukazała się jej płyta Mój wielki sen. Różnorodny stylowo krążek zawiera ballady i przeboje w nowej aranżacji twórców najmłodszego pokolenia.
Przypisy
- ↑ Nie żyje Irena Jarocka (pol.). [dostęp 2012-01-21].
- ↑ 2,0 2,1 Nie żyje piosenkarka Irena Jarocka (pol.). [dostęp 2012-01-21].
- ↑ Polski Festiwal w Syracuse, Nowy Jork
- ↑ Irena Jarocka nie żyje. Zmarła na nowotwór mózgu - Gwiazdy wspominają Irenę Jarocką. se.pl, 22 stycznia 2012.
- ↑ Pogrzeb Ireny Jarockiej na Powązkach. fakt.pl, 2012-01-27. [dostęp 2012-01-27].
- ↑ Wywiad w Super Expresie
- ↑ Wywiad w Wiadomości24.pl
- ↑ Irena Jarocka w bazie filmpolski.pl
Bibliografia[edytuj]
- Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Jarocka Irena, s. 78-79.
