Irena Jarocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Irena Jarocka
Jarocka Irena.JPG
Irena Jarocka w 2010 roku
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1946
Srebrna Góra
Pochodzenie  Polska
Data i miejsce śmierci 21 stycznia 2012
Warszawa
Gatunek muzyka rozrywkowa, pop, ballada
Zawód piosenkarka
Aktywność 1968-2012
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa
Grób Ireny Jarockiej w katakumbach Starych Powązek

Irena Jarocka (ur. 18 sierpnia 1946 w Srebrnej Górze, zm. 21 stycznia 2012 w Warszawie[1][2]) – polska piosenkarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła V Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Gdańsku-Oliwie przy ulicy Polanki 130 oraz studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku na wydziale wychowania muzycznego; w tym śpiew u profesor Haliny Mickiewiczówny. Następnie ukończyła Wydział Biologii Studium Nauczycielskiego także w Gdańsku.

Uczestniczyła w konkursach dla piosenkarzy amatorów, współpracowała z Zespołem Estradowym Marynarki Wojennej Flotylla. Debiutowała w wieku 20 lat w Klubie "Rudy Kot" w Gdańsku, w tym też roku pierwszy raz wystąpiła na KFPP w Opolu. Wielokrotnie występowała także na MFP w Sopocie. Występowała na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[3].

W latach 1969–1973 przebywała na stypendium w Paryżu. Doskonaliła tam swoje umiejętności wokalne i sceniczne m.in. w Petit Conservatoire de la Chanson przy paryskiej Olympii. Nagrywała tam płyty dla wytwórni Philips i koncertowała u boku takich gwiazd jak: Charles Aznavour, Mireille Mathieu, Michel Sardou czy Enrico Macias.

W Polsce współpracowała m.in. z zespołami Polanie, Czerwone Gitary i Budka Suflera. Koncertowała w kraju i za granicą, w RFN, NRD, Czechosłowacji, Bułgarii, Szwajcarii, we Włoszech, Portugalii, Luksemburgu, Australii, we Francji oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.

Po wydaniu w kraju pięciu albumów studyjnych, jednego świątecznego i jednego koncertowego, postanowiła w 1990 wyjechać na stałe do Stanów Zjednoczonych[2]. W tym okresie nagrała jednak kolejne trzy płyty: z francuskimi szlagierami w 1992, z premierowymi piosenkami w 2001 oraz świąteczną w 2004. W roku 2003 była gwiazdą festiwalu w Syracuse[4]. W roku 2007 powróciła do Polski. W listopadzie tego samego roku opublikowała autobiografię (wywiad-rzekę), zatytułowaną Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej.

W 2008 nagrała ostatnią płytę z premierowymi piosenkami, Małe rzeczy, z tytułowym przebojem na czele. W 2010 wspólnie z Michaelem Boltonem nagrała swój ostatni przebój "Break Free". W tym samym roku nagrała jeszcze nowy świąteczny album.

Zmarła po ciężkiej chorobie (złośliwy nowotwór mózgu[5]) w jednym z warszawskich szpitali. Pogrzeb Ireny Jarockiej odbył się 27 stycznia 2012 w Kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach. Pochowana została w katakumbach na warszawskich Powązkach[6]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym mężem artystki był Marian Zacharewicz, z którym jednak rozwiodła się po 6 latach. W Leningradzie poznała Michała Sobolewskiego, który został jej drugim mężem. W roku 1982 przyszła na świat ich córka Monika[7].

W filmie i teatrze[edytuj | edytuj kod]

Irena Jarocka, 2010

W 1976 wystąpiła u boku Andrzeja Kopiczyńskiego w filmie Motylem jestem, czyli romans 40-latka. Była to kinowa ekranizacja losów inż. Stefana Karwowskiego z serialu telewizyjnego Czterdziestolatek, do scenariusza Jerzego Gruzy (który był także reżyserem) i Krzysztofa Teodora Toeplitza. Piosenkarka zaśpiewała do filmu kilka piosenek takich jak: "Motylem jestem" czy "Po prostu człowiek". Zagrała również w Teatrze Polskim w Waszyngtonie w sztuce „Piękny Widok” Sławomira Mrożka[8].

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Zarejestrowano wiele recitali i programów z udziałem piosenkarki w Ośrodkach TVP Gdańska, Łodzi, Poznania, Wrocławia, Katowic i Warszawy, takich jak: Irena Jarocka zaprasza, Irena Jarocka i jej goście, Spotkanie z gwiazdą (z udziałem Michaela Delpecha), Mężczyzna na niepogodę (z Romanem Franklem), Największe przeboje Ireny Jarockiej, Zwariowany dzień, Bo wszystko jest piosenką francuską i innych. Występowała w programie TVP 3 Muzyka łączy pokolenia.

Piosenkarka włączyła się w działalność organizacji Echo International, czego efektem były dwie konferencje w Gdyni promujące zdrowie kobiety.

Irena Jarocka była bardzo aktywna publicznie i medialnie także w USA, gdzie występowała w 2006 roku w specjalnym programie Ewy Drzyzgi Amerykańskie Rozmowy w toku, którego tematem byli znani Polacy próbujący ułożyć sobie życie za oceanem.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1968 – I miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki (za piosenkę: Gondolierzy znad Wisły)
  • 1971 – Nagroda Srebrny Gronostaj na festiwalu w Rennes (za interpretacje muzyczną)
  • 1973 – Nagroda Srebrny Pierścień na FPŻ w Kołobrzegu (za piosenkę: Ballada o żołnierzu, któremu udało się powrócić)
  • 1974 – Nagroda Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie
  • 1975 – Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1974 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1975 – II nagroda na Coupe d'Europe Musicale w Villach (Austria)
  • 1976 – Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1975 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1976 – Wyróżnienia na festiwalu w Tokio (Japonia) (za piosenkę: Odpływają kawiarenki)
  • 1977 – Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1976 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1978 – Wyróżnienia na Festiwalu w Palma de Mallorca (za piosenkę: Wymyśliłam cię)
  • 1978 – II nagroda na festiwalu w Dreźnie (NRD) (za piosenkę: Mój słodki Charlie)
  • 1978 – Wyróżnienia na festiwalu w Limassol (Cypr)
  • 1979 – Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1978 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1974 – Ile jest życia – wykonanie piosenki
  • 1976 – Motylem jestem czyli romans 40-latka – rola piosenkarki Ireny Orskiej oraz wykonanie piosenek
  • 1996 – Bar „Atlantic” – wykonanie piosenki
  • 2000 – Twarze i maski – wykonanie piosenki

Źródło[9]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1974 – W cieniu dobrego drzewa, reedycja 2001
  • 1976 – Gondolierzy znad Wisły, reedycja 2001
  • 1977 – Wigilijne życzenie, reedycja 2001
  • 1977 – Koncert
  • 1978 – Być narzeczoną twą, reedycja 2001
  • 1981 – Irena Jarocka
  • 1987 – Irena Jarocka
  • 1992 – My French Favorites
  • 2001 – Mój wielki sen
  • 2004 – Kolędy bez granic
  • 2008 – Małe rzeczy
  • 2010 – Ponieważ znów są Święta
  • 2012 – Piosenki francuskie

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1969 – Il faut y croire/Tu me reviendras
  • 1970 – Tant que la barque va/Et ce sera moi
  • 1974 – Śpiewam pod gołym niebem/Wymyśliłam Cię/Nie wrócą te lata/W cieniu dobrego drzewa
  • 1975 – Junge Liebe/Warum weint der Wind
  • 1975 – Kocha się raz/Zawsze pójdę z tobą
  • 1976 – Sag ihm, das ich ihn liebe/Auf dem Bahnsteig Nr. 8
  • 1976 – Odpływają kawiarenki/Przeczucie
  • 1976 – Sto lat czekam na twój list/By coś zostało z tych dni
  • 1977 – Morgenrot/Unser Zelt aus Stroh
  • 1978 – Garść piasku/Chyba się warto o mnie bić
  • 1978 – Niech tańczą nasze serca/Mój słodki Charlie
  • 1978 – Nie wiadomo, który dzień/Wszystko dam
  • 1978 – Być narzeczoną twą/Przeoczone, zawinione
  • 1978 – Nadzieja/Był ktoś
  • 1979 – Piosenka spod welonu/Mon Harley Davidson/Plaisir d'amour/Aranjuez mon amour
  • 1980 – To za mało/Nie odchodź jeszcze
  • 1981 – Tańczy niedziela/Gimmie Some Lovin'
  • 1981 – Mam temat na życie/Bliski sercu dzień
  • 2001 – Magia księżyca/Dance Remix: Motylem jestem, Kawiarenki, Nie wrócą te lata
  • 2002 – Na krakowską nutę – duet z zespołem Wawele
  • 2008 – Małe rzeczy
  • 2009 – No to co
  • 2010 – Break Free – duet z Michaelem Boltonem
  • 2010 – Ponieważ znów są Święta

Składanki[edytuj | edytuj kod]

  • 1995 – Wielkie przeboje
  • 1995 – Kolekcja vol.1
  • 1995 – Kolekcja vol.2
  • 1998 – Odpływają kawiarenki – Złota kolekcja
  • 2002 – Złote przeboje – Platynowa kolekcja
  • 2003 – Motylem jestem
  • 2006 – Moje złote przeboje – Platynowa kolekcja
  • 2006 – Piosenki o miłości – Platynowa kolekcja
  • 2010 – Największe przeboje 1 – nowe nagrania największych przebojów, cz. 1
  • 2010 – Największe przeboje 2 – nowe nagrania największych przebojów, cz. 2

16 listopada 1998 w serii płytowej Złota Kolekcja ukazała się płyta Odpływają Kawiarenki z największymi przebojami Ireny Jarockiej, w której skład weszły 23 piosenki (m.in. Gondolierzy Znad Wisły, Wymyśliłam Cię).

W październiku 2001 roku ukazała się jej płyta Mój wielki sen. Różnorodny stylowo krążek zawiera ballady i przeboje w nowej aranżacji twórców najmłodszego pokolenia.

Przypisy

  1. Nie żyje Irena Jarocka (pol.). [dostęp 2012-01-21].
  2. 2,0 2,1 Nie żyje piosenkarka Irena Jarocka (pol.). [dostęp 2012-01-21].
  3. XI Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 11-14 czerwca 1975, b.n.s.
  4. Polski Festiwal w Syracuse, Nowy Jork
  5. Irena Jarocka nie żyje. Zmarła na nowotwór mózgu – Gwiazdy wspominają Irenę Jarocką. se.pl, 22 stycznia 2012.
  6. Pogrzeb Ireny Jarockiej na Powązkach. fakt.pl, 2012-01-27. [dostęp 2012-01-27].
  7. Wywiad w Super Expresie
  8. Wywiad w Wiadomości24.pl
  9. Irena Jarocka w bazie filmpolski.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Jarocka Irena, s. 78-79.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]