Irena Szydłowska
Z Wikipedii
Irena Szydłowska (ur. 28 stycznia 1928 r. we Lwowie, zm. 14 sierpnia 1983 r. w Warszawie) - polska łuczniczka, trenerka, działaczka sportowa, olimpijka z Monachium i Montrealu. Córka Stanisława, sędziego i działacza piłkarskiego[1].
Podczas wojny przebywała w Warszawie, gdzie była m.in. członkinią Szarych Szeregów[1]. Ukończyła Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana w Warszawie oraz w 1959 r. Państwową Szkołę Techniczną (specjalność: technik budowlany). Na początku jej zainteresowania sportowe były związane z pływaniem, m.in. brała udział w Akademickich Mistrzostwach Polski we Wrocławiu. Następnie uprawiała siatkówkę, loty szybowcem (Gostynin, Stara Miłosna) i wioślarstwo (jej trenerem był olimpijczyk Edward Kobyliński)[1].
Jako łuczniczka była zawodniczką takich klubów sportowych jak: Syrena Warszawa (1959-1967), Marymont i Drukarz Warszawa (1968-1974) oraz Społem Łódź (1975-1978). Jej trenerami byli: Feliks Żbikowski i Tadeusz Purzycki.
W 1971 r. przeszła operację ręki w szpitalu przy ul. Barskiej w Warszawie. Spowodowało to, iż przez pierwsze cztery miesiące 1972 r. nie trenowała. Następnie zajęła dopiero 5. miejsce na Mistrzostwach Polski. Na Igrzyska Olimpijskie do Monachium pojechała dzięki zaufaniu jakim obdarzył ją trener kadry Tadeusz Purzycki. 10 września 1972 r. podczas Olimpiady zdobyła srebrny medal pokonując dwie Rosjanki: Emmę Gapczenko i Katewan Losaberidze[1]. Po zakończeniu kariery sportowej działała w klubie sportowym Drukarz Warszawa oraz w PKOl.
W 1966 r. została uhonorowana tytułem Mistrzyni Sportu. W 1972 r. odznaczono ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Cztery razy otrzymała złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
[edytuj] Osiągnięcia sportowe
- 1963 - złoty medal Mistrzostw Polski (wielobój indywidualny);
- 1964 - złoty medal Mistrzostw Polski (wielobój indywidualny);
- 1966 - złoty medal Mistrzostw Polski (wielobój indywidualny);
- 1967 - brązowy medal Mistrzostw Świata, Amersfoort (2x70 m);
- 1967 - brązowy medal Mistrzostw Świata, Amersfoort (indywidualnie);
- 1967 - złoty medal Mistrzostw Świata, Amersfoort (drużynowo);
- 1970 - złoty medal Mistrzostw Polski (wielobój indywidualny);
- 1970 - srebrny medal Mistrzostw Europy, Hradec Kralove (drużynowo);
- 1971 - złoty medal Mistrzostw Świata, York (drużynowo);
- 1972 - 2. miejsce podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium (4-bój indywidualny);
- 1976 - 20. miejsce podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (4-bój indywidualny).
Sześciokrotnie ustanawiała rekordy świata:
- 1970 - 60 m: 317 pkt.;
- 1971 - indywidualnie: 1229 pkt.;
- 1971 - dwa razy drużynowo: do 3518 pkt.;
- 1971 - dwa razy drużynowo: do 6907 pkt.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński; Leksykon Olimpijczyków Polskich 1924-2006, Fundacja Dobrej Książki, Warszawa 2007, ISBN 9788386320103
