Ireneusz Dudek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ireneusz Dudek
Ireneusz Dudek 2011.jpg
Ireneusz Dudek, Katowice 2011
Pseudonim Shakin' Dudi
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1951
Katowice
Pochodzenie  Polska
Instrument harmonijka ustna, gitara, skrzypce, fortepian
Gatunek blues, rock and roll
Zawód wokalista, harmonijkarz, kompozytor
Aktywność od 2. poł. lat 60.
Powiązania Breakout
Kwadrat, SBB, Apokalipsa, Hall, Irjan, The Dudi’s, Big Blues Band, Big Band Boogie, Trio Dudek-Błędowski-Gembalski
Współpracownicy
Dariusz Dusza
Jan Janowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Ireneusz Dudek podczas 28. edycji Rawa Blues Festiwal

Ireneusz Dudek (ps. artystyczny Shakin' Dudi; ur. 7 maja 1951 w Katowicach[1]) – polski kompozytor, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV[2].

Żonaty. Ma córkę Agatę[3], druga córka Dorota, zmarła w 2001 w wieku 7 lat[4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Od najmłodszych lat zajmował się muzyką, najpierw rozpoczął naukę gry na skrzypcach, a następnie (samodzielnie) na harmonijce ustnej. Działalność artystyczną rozpoczął w amatorskiej wówczas grupie SBB na przełomie lat 60. i 70. W tym okresie epizodem w karierze muzyka była współpraca z zespołem Twarze (Twarze Dzielnicy Południowej)[5]. W 1972 r. przez krótki czas współpracował z krakowskim zespołem bluesowym Hall.

W 1973 roku znalazł się w grupie En Face Jerzego Grunwalda, a także stworzył swój pierwszy zespół Apokalipsa wraz z Maciejem Radziejewskim, Krystianem Wilczkiem i Markiem Surzynem. W późniejszym okresie do zespołu dołączyli Jan Borysewicz, Andrzej Dybul oraz Rafał Rękosiewicz. W 1974 roku Dudek współpracował z koncertowym wcieleniem grupy Breakout[6]. W 1977 roku rozwiązał Apokalipsę i wraz z Janem Janowskim utworzył bluesowy duet Irjan, który koncertował z dużymi zmianami personalnymi do roku 1980 (m.in. na imprezach bluesowych w Białymstoku, Poznaniu i Sopocie, a w latach 1979-80 także w zachodnioniemieckich lokalach oraz w ośrodkach polonijnych Kanady i USA). Potem prowadził kolejne własne zespoły – Dudek Blues Band oraz Blues Session Ireneusza Dudka.

W 1981 roku zorganizował w Katowicach festiwal Rawa Blues Festiwal, który jest uważany za największy i najważniejszy festiwal bluesowy w Polsce.

W latach 1984-1987 i ponownie od 1999 występował jako rockandrollowy piosenkarz pod pseudonimem Shakin' Dudi, tworząc pastiszowe piosenki do tekstów Dariusza Duszy. W tym repertuarze zaistniał dla szerszej publiczności. Kontynuacją tego stylu muzyki była grupa The Dudi’s powstała w roku 1986.

Równolegle Dudek zajmował się bluesem, m.in. grając w formacjach Big Blues Band, Big Band Boogie oraz Trio Dudek-Błędowski-Gembalski, a także współpracując z grupą Kwadrat.

W roku 1988 wyemigrował do Holandii, zamieszkał w Amsterdamie. W 1989 roku uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu, a odniesione obrażenia nie pozwoliły mu przez wiele miesięcy na kontynuowanie kariery. Jego powrót nastąpił podczas Rawy Blues w 1990 roku z zespołem Big Band Boogie. Do Polski na stałe wrócił w 1993 r.[7] Wraz z Irek Dudek Symphonic Blues koncertował w Europie Zachodniej, nagrał też program dla niemieckiej telewizji WDR.

Fascynacja Dudka neo swingiem przynosi 3 płyty, wydane pod szyldem Shakin Dudi, z muzyką łączącą rock’n’rolla i swinga. W 2004 roku Shakin Dudi w sześcioosobowym składzie nagrywa program telewizyjny Shakin Dudi – śpiewak przebojów. Od tego momentu zespół wznawia aktywną działalność koncertową. W 2008 roku, w nowym składzie (ze starego pozostał tylko Dusza) Shakin Dudi wydaje album Złota płyta – ciąg dalszy. W październiku tego roku ukazuje się Ziuta Blues, biografia Dudka autorstwa Marcina Babko. Jest prezesem Stowarzyszenia Miłośników Muzyki Bluesowej[7].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Gościnnie

  • 2006 Skibiński – Winder Super Session

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Shakin Dudi – Biografia (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2009-07-05].
  2. ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej) (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-10-03].
  3. Patrycja Michońska-Dynek, Sławomir Dynek: Życie bez playbacku (pol.). „Magazyn Familia”, 2009-04-08. [dostęp 2011-05-09].
  4. Lesław Dutkowski: „Trzy razy otarłem się o śmierć” (pol.). muzyka.onet.pl, 2011-05-09. [dostęp 2011-05-30].
  5. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 31. ISBN 978-83-60157-38-1.
  6. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Wyd. 1. Konin: In Rock (Włodzimierz Wieczorek), wrzesień 1996, s. 133. ISBN 83-86365-08-0.
  7. 7,0 7,1 7,2 Ireneusz Dudek [dostęp: 2009-03-10].
  8. Józef Krzyk: Plebiscyt rozstrzygnięty - cegła dla Irka Dudka (pol.). nytimes.com, 2005-12-08. [dostęp 2009-07-05].
  9. Marcin Gajewski. Irek Dudek: Anthology 1976-2006. „Teraz Rock”. 1 (47), s. 78, 2007. ISSN 1730-394X (pol.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Dudek Ireneusz, s. 42.
  • Babko Marcin, Irek Dudek – Ziuta Blues , Poznań 2008, In Rock

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]