Irga zwyczajna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Irga zwyczajna
Illustration Cotoneaster integerrimus0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj irga
Gatunek irga zwyczajna
Nazwa systematyczna
Cotoneaster integerrimus Medik
Gesch. Bot. 85. 1793
Synonimy

Cotoneaster integrima Medik

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Irga zwyczajna, irga pospolita (Cotoneaster integerrimus Medik) – gatunek krzewu z rodziny różowatych. Rodzime obszary jego występowania to Azja i Europa[2]. W Polsce występuje w stanie dzikim głównie na południu: Sudety, Karpaty, Wyżyna Małopolska. W wielu krajach, również w Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Silnie rozgałęziony liściasty i dość luźny krzew o wysokości do 1,5 m wysokości.
Liście
Pojedyncze, całobrzegie, jajowatookrągławe, pod spodem białawo kutnerowate. Jesienią przebarwiają się na żółto lub pomarańczowo.
Kwiaty
Drobne, różowawe, zebrane w skąpokwiatowe krótkie grona.
Owoce
Drobne, jabłkowate, niemal kuliste, czerwone lub purpurowoczerwone, wewnątrz mączyste.
Gatunki podobne
Bardzo podobna jest irga kutnerowata występująca w Polsce tylko w Tatrach. Najłatwiej rozróżnić je po tym, że irga kutnerowata ma owłosione działki kielicha i hypancjum.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Nanofanerofit. Gatunek ciepłolubny, górski, interglacjalny, odporny na mróz i suszę, niezbyt wymagający. Występuje często w reglach na wapieniu od regla dolnego po kosodrzewinę, zwłaszcza nad potokami. Lubi stanowiska kamieniste, słoneczne o glebach, przepuszczalnych ubogich, lekkich, zasobnych w próchnicę. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych, gatunek charakterystyczny dla związku Berberidion[3]. Kwitnie od maja do lipca.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-02].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych. Warszawa. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  2. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.