Isabelle Huppert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Isabelle Huppert
Isabelle Huppert
Imię i nazwisko Isabelle Anne Madeleine Huppert
Data
i miejsce urodzenia
16 marca 1953
Paryż
Zawód aktorka
Współmałżonek Ronald Chammah (od 1982)
Lata aktywności od 1972
Odznaczenia
Oficer Legii Honorowej (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Isabelle Anne Madeleine Huppert (ur. 16 marca 1953 w Paryżu) − francuska aktorka filmowa i teatralna, laureatka nagród na festiwalach w Cannes, Berlinie, Wenecji, nagród BAFTA, Cezara czy David di Donatello, Oficer Legii Honorowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Do wyboru zawodu aktorki zachęcała ją matka, nauczycielka francuskiego. Dzieciństwo spędziła w podparyskim Ville-d'Avray. Studiowała w szkole aktorskiej w Wersalu, gdzie dostała nagrodę za swoją grę. Początkowo występowała z sukcesem na scenie teatralnej, gdzie zagrała m.in. tytułowej rolę w Medei Eurypidesa. W 1971 po raz pierwszy pojawiła się na ekranie telewizyjnym, a rok później w kinach w filmie Faustine et le bel été. Szybko stała się cenioną aktorką filmową. Zagrała m.in. w filmach Jeana-Luca Godarda i Claude'a Chabrola. U tego ostatniego grywała bardzo trudne role m.in. młodej kobiety, która zamordowała swoich rodziców (Violette Nozière, 1978) czy ostatniej kobiety skazanej we Francji na śmierć za wykonywanie aborcji w Sprawie kobiet (1988). W 2001 zagrała równie trudną rolę w kontrowersyjnym filmie Michaela Haneke Pianistka, gdzie wykreowała postać nauczycielki gry na fortepianie, która skrywa głęboko swoje sadomasochistyczne pragnienia seksualne. Współpracowała z Haneke kilkakrotnie, m.in. grała w filmie Miłość, który zdobył Złotą Palmę w Cannes w 2012.

Huppert jest najczęściej nominowaną aktorką do nagrody Cezara. Zdobyła ją tylko raz za obraz Ceremonia (1995) Claude'a Chabrola.

W 2009 była przewodniczącą jury Festiwalu Filmowego w Cannes.

Podpisała "apel osiemnastu", który został opublikowany 18 czerwca 1976 przez dziennik Libération. Apel nawoływał do depenalizacji marihuany we Francji[1].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Olivier Le Naire: Cannabis: un mythe part en fumée (fr.). lexpress.fr, 5 grudnia 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]