Isengard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy fortecy z mitologii Śródziemia. Zobacz też: Isengard – projekt muzyczny.

Isengard (roh. Żelazo-ogrodzenie) – forteca ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Isengard[edytuj | edytuj kod]

Opis fortecy[edytuj | edytuj kod]

Była to skalna twierdza zbudowana wokół Orthanku przez Gondorczyków w czasie ich największej potęgi. Została wzniesiona, by strzec brodów na Isenie. Położona była u podnóży Gór Mglistych, nieopodal góry Methedras, w dolinie nazwanej później Nan Curunír.

Sama forteca składała się z kamiennego kręgu o średnicy około jednej mili, wewnątrz którego znajdowała się czarna wieża Orthank. Ze środka rozchodziły się promieniście drogi aż do murów obronnych. Jedyna brama wiodła na południe. Początkowo Isengard był porośnięty trawą i drzewami dzięki nawadniającej te tereny Isenie, która miała swoje źródła w północnej części doliny. W wieży znajdował się jeden z palantírów Gondoru[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trzecia Era[edytuj | edytuj kod]

Biała Ręka, znak Sarumana, stanowiła także godło Isengardu.

W imieniu Gondoru pieczę nad twierdzą trzymała dynastia namiestników, która za panowania rohańskiego króla Deora wygasła, a panowanie nad Isengardem przekazano nowej dynastii, wywodzącej się z zapomnianego miejscowego plemienia. Byli przyjaźnie nastawieni do Dunlendingów, ignorowali natomiast sprawy Minas Tirith. Za ich panowania mieszkańcy Dunlandu zaczęli wdzierać się do północnej Zachodniej Bruzdy, zakładając osady u podnóży gór w okolicach Angrenostu a także na południu Fangornu. Jak się okazało, zamieszkali także w samym Isengardzie, wkrótce sami zagarniając władzę nad fortecą, wybijając tych niedobitków ludu strażników, którzy nie chcieli się z nimi zmieszać.

W roku 2759 Trzeciej Ery, po długiej wojnie, król Fréaláf wypędził Dunlendingów z Isengardu. Osiedlił się w nim Saruman. W 2963 roku rozpoczął militaryzację swojej siedziby, szykując się do napaści na Rohan. Wyciął drzewa rosnące we wnętrzu kręgu murów. W ich miejsce powstały młyny, kuźnie i kopalnie.

Czwarta Era[edytuj | edytuj kod]

W czasie Wojny o Pierścień, toczącej się w dwóch ostatnich latach Trzeciej Ery, entowie dokonali odwetu za niszczenie drzew w Fangornie: zaatakowali Isengard, zniszczyli umocienia wokół Orthanku i zalali dolinę wodą z zatamowanej rzeki. Wtedy władzę w Isengardzie przejął Drzewiec.

Gdy woda Iseny opadła, entowie i huornowie posadzili w Nan Curunír las nazwany Lasem Strażników. Jego nazwa nawiązywała do tego, że Drzewiec miał za zadanie pilnować Sarumana uwięzionego w Orthanku[2].

W Czwartej Erze Isengard należał do Zjednoczonego Królestwa Gondoru i Arnoru, i miał czuwać nad bezpieczeństwem północy.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W sindarinie nazwa twierdzy brzmi Angrenost[1].

Ekranizacja P. Jacksona[edytuj | edytuj kod]

Dolina rzeki Dart wykorzystana w ekranizacji do przedstawienia Nan Curunír

W ekranizacji Władcy Pierścieni w reżyserii Petera Jacksona Isengard pojawia się we wszystkich trzech filmach. Według ekranizacji w jaskiniach Isengardu istniały również wylęgarnie orków.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 R. Foster: Encyklopedia Śródziemia, s. 146.
  2. R. Foster: Encyklopedia Śródziemia, s. 165.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Foster: Encyklopedia Śródziemia. Warszawa: Amber, 2002, s. 146. ISBN 83-241-0200-0.