Iskiernik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Iskiernik - aparat elektryczny (lub część innego aparatu) zbudowany z dwóch elektrod przedzielonych izolatorem gazowym lub cieczowym. W takim układzie przy przekroczeniu pewnej wartości napięcia na zaciskach tzw. napięcia zapłonu rezystancja wewnętrzna iskiernika gwałtownie maleje i zaczyna przewodzić prąd. Iskierniki najczęściej wykorzystywane są w układach ochrony przepięciowej różnych urządzeń.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PN-IEC 60050-151:2003 Międzynarodowy słownik terminologiczny elektryki -- Część 151: Urządzenia elektryczne i magnetyczne