It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu Highway 61 Revisited
Wydany 30 sierpnia 1965
Nagrywany 29 lipca 1965
Gatunek folk rock
Długość 4:09
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wytwórnia Columbia Records

It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w lipcu i wydana na albumie Highway 61 Revisited w sierpniu 1965 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

"It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry" wykorzystuje jeden z archetypicznych tematów bluesów – "kolej żelazną" czyli pociąg. Był on zawsze uważany za symbol męskości, męskiej mocy. Dylan – sam drobnej postury, co szczególnie dobrze jest widoczne w filmie Pat Garrett i Billy Kid – wychowywał się na "kowbojskim" serialu telewizyjnym "Gunsmoke", którego bohaterem był Matt Dillon, od którego zaczerpnął w 1958 r. swój sceniczny pseudonim (bez żadnego związku z poetą walijskim Dylanem Thomasem, o którym nic nie wiedział). W 1963 r. podczas Newport Folk Festival Dylan tak chciał wszystkim imponować swoją męskością, że paradował z olbrzymim biczyskiem, z którego strzelał na lewo i prawo.

Jednak ten szybki blues został wzbogacony; Dylan zderzył tu męskość z emocjonalnością, a ściślej – z emocjonalnością poety podatną na zranienie. Dlatego utwór ten wyraża uczucia frustracji i samotności poprzez serię luźno powiązanych obrazów związanych ze związkami między kobietą a mężczyzną. Dylan aluzyjnie nawiązał tu także do śmierci Chrystusa "na szczycie wzgórza".

Dylan właściwie nigdy nie wytłumaczył tytułu piosenki (ale też nikt go o to oficjalnie nigdy nie zapytał). Źródeł utworu można doszukać się w bluesach miejskich, które powstawały w latach 40. XX w. w takich miastach Środkowego Zachodu USA jak Kansas City i St. Louis. Pewne sformułowania poetyckie mają związek z "Poor Me" Charleya Pattona (nagranym 1 lutego 1934 w Nowym Jorku), "Milk Cow Blues" Kokomo Arnolda (nagranym 10 września 1934 w Chicago) oraz z tradycyjną piosenką "Rocks and Gravel".

Piosenka ulegała twórczej ewolucji; początkowym (bo jeszcze z 15 czerwca) tytułem był "Phantom Engineer" i "Phantom Engineer Number Cloudy" jednak szybko została przemianowana na "It Takes a Lot to Laugh". Al Kooper wspomina, że próbowali wielkiej ilości wariantów utworu. Dokonano kilkunastu nagrań piosenki, wiele z nich jest bardzo szybkich, dużo szybszych od wersji, która została ostatecznie wybrana z nagrań dokonanych 29 lipca.

Chociaż kompozycja ta wykonywana była w każdej dekadzie kariery Dylana, to stosunkowo rzadko. Była jednym z trzech utworów wybranych przez Dylana do wstrząśnięcia publiczności folkowej poprzez wykonanie jej na elektrycznych instrumentach na Newport Folk Festival w 1965 r.

Mocno bluesową wersją przedstawił Dylan publiczności podczas festiwalu Woodstock II w 1994 r.

Pod koniec 2003 r. dodał do utworu długie wirtuozerskie solo na harmonijce ustnej.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj | edytuj kod]

1965[edytuj | edytuj kod]

  • 16 czerwca 1965 – sesja nagraniowa do albumu w Columbia studio A w Nowym Jorku. Powstało ok. 10 wersji utworu. Prawdopodobnie 10 wersja została umieszczona na albumie The Bootleg Series 1-3
  • 27 lipca 1965 – występ na Newport Folk Festival. Był to trzeci i ostatni utwór wykonany w wersji zelektryfikowanej. (Zobacz "Maggie's Farm")
  • 29 lipca 1965 – sesja nagraniowa do albumu w Columbia studio A w Nowym Jorku. Powstało 7 wersji utworu. Na acetacie (pierwotnej wersji albumu) piosenka ta znalazła się na pozycji 6.

1971[edytuj | edytuj kod]

1974[edytuj | edytuj kod]

Tournée po Ameryce 1974 (z grupą The Band)

1975[edytuj | edytuj kod]

Rolling Thunder Revue I część

1976[edytuj | edytuj kod]

Rolling Thunder Revue II część

1978[edytuj | edytuj kod]

Światowe tournée 1978. Liczyło 114 koncertów pom. 20 lutego a 16 grudnia 1978

1984[edytuj | edytuj kod]

Europejskie tournée 1984

1988[edytuj | edytuj kod]

Nigdy nie kończące się tournée. Rozpoczęło się ono 7 czerwca 1988

1989[edytuj | edytuj kod]

od czasu do czasu Dylan wykonywał utwór w latach 90. XX wieku i później

Dyskografia i wideografia[edytuj | edytuj kod]

Dyski

Wersje innych artystów[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Bloomfield, Al Kooper, Stephen StillsSupersession (1968)
  • Phluph – Phluph (1968)
  • Blue CheerNew! Improved! (1969)
  • Martha Velez – Friends and Angels (1969)
  • Jim KweskinAmerican Aviator (1969)
  • American Avatar – Love Comes Rolling Down (1969)
  • Leon RussellLeon Russell and the Shelter People (1971)
  • Stoneground – Family Album(1972)
  • Dinger Bell – Southern Country Folk (1972)
  • Clean Living – Clean Living (11972)
  • Jerry Garcia and Melr Saunders – Live at the Keystone {1973)
  • The Earl Scruggs Revue – The Earl Scruggs Revue (1973); Family Portait (1976)
  • Tracy Nelson – Trasy Nelson (1974)
  • L.A. Jets – L.A, Jest (1976)
  • Chris Gartner – The First (1976)
  • Bad News Reunion – Two Steps Forward (1981); Last Orders Please (1996
  • Chris Farlowe – 14 Things to Think About (1982)
  • Marianne FaithfullRich Kid Blues (1985)
  • The Heart of Gold Band – Double Dose (1989)
  • Steve Keene – Keene on Dylan (1990)
  • Aquablue – Carousel of Dreams (1997)
  • David Garfield – Tribute to Jeff Porcaro {1997)
  • Phoebe SbowI Can't Complain (1998)
  • Steve GibbonsThe Dylan Project (1998)
  • Richard Hunter – The Second Act of Free Being (1998)
  • Kingfish – Sundown on the Forest (1999)
  • Taj Mahal na albumie różnych wykonawców Tangled Up in Blues: The Songs of Bob Dylan
  • Little FeatChinese Work Songs (2000)
  • Andy Hill – It Takes a Lot to Laugh (2000)
  • Grateful DeadPostcards of the Hanging: Grateful Dead Perform the Songs of Bob Dylan (2002)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]