Iwan Jakubowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Iwan Ignatiewicz Jakubowski
Иван Игнатьевич Якубовский
Marszałek Związku Radzieckiego Marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1912
Zajcewo
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1976
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19321976
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska d-ca Kijowskiego Okręgu Wojskowego, I z-ca ministra obrony ZSRR, naczelny dowódca Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
wojna zimowa z Finlandią,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Republiki Czechosłowackiej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy Order Suworowa II klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order "Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR" III klasy Medal Za Zasługi Bojowe Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal za Obronę Moskwy Medal za Obronę Stalingradu Medal za Zdobycie Berlina Medal za Wyzwolenie Pragi Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 20-lecia Zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia Zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Order Karola Marksa (NRD) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia PolskiKrzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III Klasy (Polska) Order Klementa Gottwalda (Czechosłowacja)
Od prawej siedzą:Heinz Hoffmann, Otto Grotewohl, Erich Honecker, Iwan Jakubowski; 14 października 1960

Iwan Ignatiewicz Jakubowski, ros. Иван Игнатьевич Якубовский (ur. 7 stycznia 1912 we wsi Zajcewo, zm. 30 listopada 1976 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego (1967), I zastępca ministra obrony ZSRR, naczelny dowódca Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1944, 1944) i Bohater Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (1970).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Zajcewo w guberni mohylewskiej (obecnie w rejonie horeckim, obwodzie mohylewskim, we wschodniej Białorusi). Po ukończeniu 7 klas szkoły podstawowej pracował w cegielni a następnie rozpoczął naukę w Orszańskim Technikum Pedagogicznym w Orszy.

W 1932 wstąpił do Białoruskiej Szkoły Wojskowej Broni Połączonych, którą skończył z wyróżnieniem. Następnie został dowódcą plutonu artylerii 27. Omskiej Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. W 1935 ukończył Leningradzki Kurs Doskonalenia Dowódców Wojsk Pancernych i kolejno pełnił funkcje: dowódcy plutonu, baterii, kompanii czołgów, szefa sztabu samodzielnego batalionu czołgów i wykładowcy w szkole piechoty.

W 1939 uczestniczył w agresji na Polskę, a następnie w wojnie zimowej z Finlandią. Po ataku Niemiec na ZSRR od początku uczestniczył w walkach kolejno jako dowódca batalionu czołgów, dowódca pułku czołgów i zastępca dowódcy brygady pancernej.

W okresie od marca do maja 1942 będąc w stopniu pułkownika formował a następnie został dowódcą 91 Brygady Pancernej. Brygada dowodzona przez niego weszła w skład 4 Armii Pancernej, później 24 Armii i 66 Armii Frontu Stalingradzkiego, a następnie 65 Armii Frontu Dońskiego i 21 Armii. W tym okresie brygada walczyła w rejonie Stalingradu. Za zasługi w tej bitwie płk Iwan Jakubowski został odznaczony Orderem „Czerwonego Sztandaru”.

Wiosną 1943 dowodzona przez Jakubowskiego 91 Brygada Pancerna weszła w skład 3 Armii Pancernej Gwardii i brała udział w następujących operacjach: orłowskiej, bitwie o Dniepr, kijowskiej, żytomiersko-berdyczowskiej. 10 stycznia 1944 za męstwo podczas forsowania Dniepru i wyzwolenia Fastowa został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

W czerwcu 1944 mianowany zastępcą dowódcy 6 Korpusu Pancernego Gwardii a od stycznia 1945 zastępcą dowódcy 7 Korpusu Pancernego Gwardii, w tym czasie uczestniczył w operacjach: lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej i górnośląskiej. 23 września 1944 wyróżniony po raz drugi tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. W 1945 awansowany do stopnia generała-majora wojsk pancernych. Uczestniczył w operacji berlińskiej i praskiej.

Po zakończeniu II wojny światowej studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. K. J. Woroszyłowa, którą ukończył w 1948. Po jej ukończeniu został dowódcą dywizji pancernej, a następnie dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, Przykarpackiego Okręgu Wojskowego a następnie dowódcą 1 Armii Pancernej Gwardii w Dreźnie.

Od lipca 1957 do kwietnia 1960 i od sierpnia 1961 do stycznia 1962 był I zastępcą głównodowodzącego Grupy Wojsk Armii Radzieckiej w Niemczech, a od kwietnia 1960 do sierpnia 1961 i od stycznia 1962 głównodowodzącym tej grupy. W 1965 mianowany dowódcą Kijowskiego Okręgu Wojskowego.

W 1967 mianowany I zastępcą ministra obrony ZSRR, a w lipcu 1967 równocześnie dowódcą naczelnym Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego, którą to funkcję pełnił do śmierci. 12 kwietnia 1967 mianowany Marszałkiem Związku Radzieckiego.

Zmarł 30 listopada 1976 w Moskwie i został pochowany pod murem Kremla na Placu Czerwonym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]