Iwan Papanin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Iwan Papanin z flagą


Iwan Dmitrijewicz Papanin ( ur. 26 listopada 1894 w Sewastopolu, zm. 30 stycznia 1986 w Moskwie) – rosyjski badacz polarny, oceanograf i geograf, kontradmirał.

Ojciec Iwana był marynarzem, matka zajmowała się szyciem. W wieku 18 lat wyjechał do Rewel do stoczni do pracy. Kierował rosyjską stacją arktyczną na ziemi Franciszka Józefa (od 1932). W latach (1934-1935) na przylądku Czeluskim oraz pierwszą dryfującą na krze lodowej stacją badawczą - Biegun Północny 1 (1937-1938). Stacja ta dryfowała 274 dni. Następnie kierował Głównym Zarządem Północnej Drogi Morskiej (1939-1946), Oddziałem Morskich Prac Ekspedycyjnych (od 1951) i Instytutem Biologii Wód Wewnętrznych Akademii Nauk ZSRR (od 1952). Został osiem raz odznaczony Orderem Lenina. Opublikował "Żyzń na ldinie" (1938).

Imieniem Papanina nazwano przylądek półwyspu Tajmyr.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN