Iwan Papanin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwan Papanin z flagą


Iwan Dmitrijewicz Papanin ( ur. 26 listopada 1894 w Sewastopolu, zm. 30 stycznia 1986 w Moskwie) – rosyjski badacz polarny, oceanograf i geograf, kontradmirał, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1937 i 1940).

Ojciec Iwana był marynarzem, matka zajmowała się szyciem. Po ukończeniu 4 klas szkoły podstawowej 1908 pracował w fabryce, w wieku 18 lat wyjechał do Rewla (obecnie Tallin) do stoczni do pracy. 1914 powołany do służby wojskowej w marynarce wojennej, 1918-1920 brał udział w wojnie domowej na Ukrainie i Krymie po stronie czerwonych, od 1920 komisarz wydziału operacyjnego przy dowództwie sił morskich Frontu Południowo-Zachodniego. XI 1920 mianowany komendantem Czeki na Krymie, był oficerem śledczym. 1921 przeniesiony do Charkowa, do wojennej komendantury Ukraińskiego CIK, potem VII 1921 - III 1922 sekretarz Wojskowej Rady Rewolucyjnej Floty Czarnomorskiej. Od 1922 w Moskwie, gdzie był komisarzem administracji gospodarczej Zarządu Ludowego Komisariatu Spraw Morskich i 1923 w Ludowym Komisariacie Poczt i Telegrafów. 1923-1925 na Wyższych Kursach Łączności, potem skierowany do Jakucji jako zastępca kierownika ekspedycji ds. budowy radiostacji. Od 1932 kierował rosyjską stacją arktyczną na ziemi Franciszka Józefa. W latach (1934-1935) na przylądku Czeluskim oraz pierwszą dryfującą na krze lodowej stacją badawczą - Biegun Północny 1 (1937-1938). Stacja ta dryfowała 274 dni. Następnie kierował Głównym Zarządem Północnej Drogi Morskiej (1939-1946), Oddziałem Morskich Prac Ekspedycyjnych (od 1951) i Instytutem Biologii Wód Wewnętrznych Akademii Nauk ZSRR (od 1952). Opublikował "Żyzń na ldinie" (1938).

Imieniem Papanina nazwano przylądek półwyspu Tajmyr.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]