Iwan Wucow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwan Wucow
Data i miejsce
urodzenia
14 grudnia 1939
Gabrowo, Bułgaria
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Obecny klub na emeryturze
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1957-1959
1960-1969
1970-1972
Bułgaria Botew Płowdiw
Bułgaria Lewski Sofia
Bułgaria Akademik Sofia
? (?)
214 (4)
? (?)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1962-1966  Bułgaria 24 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1975-1976
1977-1980
1981-1982
1982-1986
1986-1987
1987
1989-1990
1989-1991
1991-1992
1992-1993
1993-1994
Bułgaria Lewski Sofia
Bułgaria Lewski Sofia
Bułgaria Spartak Warna
Bułgaria reprezentacja Bułgarii
Bułgaria Spartak Plewen
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Hajduk Split
Bułgaria Slavia Sofia
Bułgaria reprezentacja Bułgarii
Grecja Aris Saloniki
Bułgaria Lewski Sofia
Bułgaria Lokomotiw Płowdiw

Iwan Kolew Wucow (ur. 14 grudnia 1939 roku), bułgarski były piłkarz, trener i działacz piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik występował w Botewie Płowdiw, Lewskim Sofia i Akademiku Sofia. Największe sukcesy odniósł z Lewskim - dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo (w 1965 i 1968 roku) i raz wygrał rozgrywki o Puchar kraju (w 1967 roku).

Był również reprezentantem Bułgarii. W drużynie narodowej rozegrał 24 mecze. Spełnieniem jego kariery reprezentacyjnej był udział w Mundialu 1966. Na tym turnieju podopieczni Rudolfa Vytlačila przegrali wszystkie trzy spotkania grupowe (0:2 z Brazylią, 0:3 z Portugalią i 1:3 z Węgrami); Wucow wystąpił we wszystkich od pierwszej do ostatniej minuty.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Niedługo po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Trzykrotnie (1975-1976, 1977-1980 i 1992-1993) był trenerem Lewskiego Sofia, z którym zdobył po dwa mistrzostwa (1979 i 1993) i Puchary Bułgarii (1976 i 1979).

Ponadto pracował w innych klubach bułgarskich (Spartak Warna, Spartak Plewen, Slawia Sofia, Lokomotiw Płowdiw), a także za granicą. W chorwackim Hajduku Split, gdzie przebywał pod koniec lat 80., odkrył talent Alena Bokšicia.

W tej samej dekadzie dwa razy (1982-1986 i 1989-1991) prowadził reprezentację Bułgarii. Pierwsza kadencja okraszona została awansem do Mundialu 1986; w eliminacjach drużyna pokonała m.in. NRD i Jugosławę. Na samym turnieju Bułgarzy po raz pierwszy w historii awansowali z grupy (mimo iż nie wygrali ani jednego spotkania). Dopiero w 1/8 finału przegrali z Meksykiem, a Wucow złożył dymisję.

Po raz drugi został opiekunem drużyny narodowej pod koniec 1988 roku, kiedy po słabym początku eliminacji do Mundialu 1990 odszedł Boris Angełow. Wucow dokończył przegrane kwalifikacji i rozpoczął przygotowania do kolejnych, do Euro 1992. Jednak pod jego kierunkiem Bułgarzy potrafili wygrać tylko jedno spotkanie (3:0 z Rumunią), dodatkowo kilku młodych liderów (Borisław Michajłow, Ljubosław Penew i Christo Stoiczkow) zarzuciło selekcjonerowi niekompetencję i w efekcie wszyscy zostali wykluczeni z kadry. Do problemów selekcjonera doszła jego dyskwalifikacja (na trzy lata) po tym, jak w spotkaniu eliminacji do Euro ze Szkocją (1:1), zachowywał się agresywnie wobec sędziego[1]. Po meczu eliminacyjnym ze Szwajcarią (2:3, chociaż do '88 minuty Bułgarzy prowadzili 2:1) Wucow rozstał się z reprezentacją.

Kariera działacza[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 90. poświęcił się działalności w Bułgarskim Związku Piłki Nożnej. Przez wiele lat był sekretarzem generalnym i najbliższym współpracownikiem kontrowersyjnego szefa BFS Iwana Sławkowa. Dziennikarze wielokrotnie zarzucali mu zbytnią ingerencję przy powołaniach do kadry i wyborze meczowej jedenastki. Niektórzy piłkarze (np. Daniel Borimirow) twierdzili nawet, że aby zagrać w kadrze, trzeba dać sekretarzowi Wucowowi łapówkę[2].

Pod koniec 2005, po ustąpieniu Sławkowa, Wucow przeszedł na emeryturę.

Jest ojcem trenera piłkarskiego Welisława Wucowa.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyklopedia piłkarska FUJI. World Cup USA 1994, tom. 10, s. 56.
  2. M.Szczepański: Szokują, kapryszą i... grają. Bułgaria wychodzi z kryzysu, w: "Piłka Nożna", 10 grudnia 2002, s. 24.