Iwao Ōyama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Iwao Ōyama
大山巌
Iwao Ōyama
元帥徽章.svg marszałek polny
Data i miejsce urodzenia 10 października 1842
Kagoshima
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1916
Tokio
Przebieg służby
Lata służby 1871–1914
Siły zbrojne War flag of the Imperial Japanese Army.svg Cesarska Armia Japońska
Główne wojny i bitwy wojna boshin
bunt Satsumy
wojna chińsko-japońska
wojna rosyjsko-japońska
Odznaczenia
Najwyższy Order Chryzantemy (Japonia) Order Kwiatów Paulowni (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Order Złotego Sokoła I Klasy (Japonia) Order Żelaznej Korony I kl. (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Order Czarnego Orła (Prusy) Order Zasług Korony Pruskiej z Mieczami Order Zasługi (Wielka Brytania) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Iwao Ōyama (jap. 大山巌, Ōyama Iwao?, ur. 10 października 1842 w Kagoshimie, zm. 10 grudnia 1916 w Tokio)japoński dowódca wojskowy, marszałek polny, współtwórca Cesarskiej Armii Japońskiej, polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze starego rodu samurajskiego z domeny Satsuma.

Po przewrocie Meiji odegrał dużą rolę w tworzeniu ówczesnej armii japońskiej. W 1870 został wysłany do Francji na studia w École Spéciale Militaire de Saint-Cyr. Podczas wojny francusko-pruskiej (1870–1871) był oficjalnym obserwatorem wojskowym z ramienia Japonii. Później, do 1883 kontynuował studia w Genewie. Znał biegle kilka języków.

W 1877 uczestniczył w zdławieniu buntu samurajów, wznieconego przez jego kuzyna, Takamoriego Saigō.

Od 1885 do 1896 był kilkukrotnie ministrem wojny.

W czasie wojny chińsko-japońskiej (1894–1895) dowodził 2. Armią japońską, która zajęła Port Artur. Po wojnie otrzymał tytuł markiza i został członkiem Tajnej Rady przy cesarzu.

W latach 1899–1904 pełnił funkcję szefem Sztabu Generalnego, a w czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) był naczelnym dowódcą wojsk lądowych w Mandżurii.

W 1907 otrzymał od cesarza tytuł księcia.

Od 1912 był strażnikiem pieczęci cesarskiej, a w latach 1914–1916 – ministrem środka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Pałasz-Rutkowska, Katarzyna Starecka, Japonia, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004, ISBN 83-88542-84-2
  • Bolszaja Sowieckaja Encykłopedia, t. 19, Moskwa 1975