Izba skarbowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Izba skarbowa – jednostka administracji skarbowej, niezespolonej pełniąca funkcje pomocnicze dyrektora izby skarbowej. Podlega ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
Dyrektor izby skarbowej jest organem podatkowym[1]:
- odwoławczym od decyzji naczelnika urzędu skarbowego jako organu pierwszej instancji;
- pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów;
- odwoławczym od decyzji wydanej przez dyrektora izby skarbowej w pierwszej instancji.
Dyrektor izby skarbowej jest powoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych[2].
Do zakresu działania dyrektorów izb skarbowych należy[3]:
- nadzór nad urzędami skarbowymi,
- rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach należących w pierwszej instancji do urzędów skarbowych,
- ustalanie i udzielanie oraz analizowanie prawidłowości wykorzystywania dotacji przedmiotowych dla przedsiębiorców w zakresie określonym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
- wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.
Przypisy
- ↑ Art. 13 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.)
- ↑ Art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.)
- ↑ Art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.)
