Izumo Taisha
| Izumo Taisha | |
 |
|
| Państwo |  Japonia |
| Miejscowość | Izumo |
| Wyznanie | shintō |
| Rodzaj | taisha |
| Wezwanie | Ōkuninushi |
| Historia | |
| Data budowy | w starożytności |
| Dane świątyni | |
| Budulec | drewno |
|
Położenie na mapie Japonii
  Izumo Taisha
|
|
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Izumo Taisha lub Izumo Ōyashiro (jap. 出雲大社?) - jeden z najstarszych, drewnianych chramów shintōistycznych w Japonii. Poświęcony Ōkuninushi - bóstwu medycyny, rolnictwa i handlu. Zgodnie ze starym zwyczajem japońskim, co pewien czas przebudowywany.
Najstarszą znaną nazwą tej świątyni jest Amenohisumi-no miya, lecz znana jest również jako Kituski-no ōyashiro oraz Izumo-no ōyashiro. Trudno stwierdzić dokładnie, kiedy naprawdę chram został zbudowany. Kapłani i parafianie wierzą, że w pierwszych wiekach naszej ery, wiadomo jedynie iż w okresie spisywania Kojiki chram już istniał i był otoczony swoistą legendą świadczącą o długiej tradycji.
Sanktuarium zwane honden (główny pawilon) zostało poświęcone bogu Ōkuninushiemu i zostało zbudowane w najstarszym stylu architektonicznym, taishu-zakuri. Całą budowlę wykonano z drewna cyprusowego i otoczono podwyższoną galeryjką, z której stopnie przykryte dachem prowadzą na platformę, wokół której ustawionych jest kilka mniejszych budynków poświęconych kultowi bóstw związanych z Ōkuninushim. Honden chramu został uznany za skarb narodowy, zachował czystość prastarej architektury dzięki temu, że był co jakiś czas rozbierany, a następnie budowany z nowego drewna w pierwotnej formie. Obecna wersja pawilonu została postawiona w 1744 roku.
Najokazalszy festiwal chramu odbywa się corocznie 14 maja i otwierany jest przez specjalnego posła cesarskiego. Ogromne tłumy wiernych zjeżdżają się tego dnia do Izumo, gdzie oglądają tańce kagura oraz uczestniczą w procesji.
Nad wielkim chramem Izumo sprawują pieczę dwa rody kapłańskie, Senge i Kitajima, które wywodzą swoje genealogie od potomków Susanoo.
Bibliografia [edytuj]
- Jolanta Tubielewicz, Mitologia Japonii, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1986
