Izydor (Nikolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Izydor
Jakow Nikolski
metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński
Izydor
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 1 października 1799
Nikolski
Data i miejsce śmierci 7 września 1892
Petersburg
metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński
Okres sprawowania 18601892
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja eparchia nowogrodzka, petersburska i fińska
Śluby zakonne 22 sierpnia 1822
Diakonat 29 sierpnia 1822
Prezbiterat 5 września 1822
Nominacja biskupia 16 października 1834
Chirotonia biskupia 11 listopada 1834
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 11 listopada 1834
Miejscowość Moskwa
Miejsce Monaster Czudowski
Konsekrator Filaret (Drozdow)

Izydor, imię świeckie: Jakow Siergiejewicz Nikolski, (ur. 1 października 1799 w Nikolskim – zm. 7 września 1892 w Petersburgu) – rosyjski biskup prawosławny.

Urodził się w rodzinie prawosławnego diakona, jednak ojca stracił jako kilkumiesięczne dziecko. W 1821 ukończył seminarium duchowne w Tule jako najlepszy student w swoim roczniku, co pozwoliło mu kontynuować studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej. W 1825 uzyskał dyplom tejże uczelni i 22 sierpnia tego samego roku złożył wieczyste śluby zakonne przed rektorem akademii, biskupem Grzegorzem (Postnikowem). 29 sierpnia w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu został wyświęcony na hierodiakona, zaś 5 września na hieromnicha.

W 1826 uzyskał tytuł magistra teologii. W latach 1825–1829 był bibliotekarzem Petersburskiej Akademii Duchownej. W 1829 otrzymał godność archimandryty i został wyznaczony na przełożonego monasteru św. św. Piotra i Pawła w Mceńsku oraz rektora seminarium duchownego w Orle. Po czterech latach przeniesiony na analogiczne stanowisko w seminarium moskiewskim; został również przełożonym Monasteru Zaikonospasskiego. 11 listopada 1834 w Monasterze Czudowskim został wyświęcony na biskupa dmitrowskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, z rekomendacji metropolity moskiewskiego Filareta. Otrzymał również godność przełożonego Monasteru Zwienigorodzkiego.

W 1837 mianowany biskupem połockim i witebskim. Na terenie swojej eparchii działał na rzecz nawracania unitów na prawosławie, w ścisłej współpracy z władzami świeckimi. Rozwinął szeroką działalność na rzecz urządzania nowych cerkwi. W Połocku pozostawał do 1840, gdy został przeniesiony do eparchii mohylewskiej, gdzie w podobnym duchu działał na rzecz ostatecznej likwidacji unii (zniesionej rok wcześniej na mocy postanowień synodu połockiego). W 1841 otrzymał godność arcybiskupią.

W latach 1844–1858 sprawował urząd egzarchy Gruzji, arcybiskupa kartlińskiego i kachetyńskiego (od 1856 - metropolity), doprowadzając do znacznego ożywienia życia religijnego na ziemiach gruzińskich.

1 marca 1858 objął katedrę kijowską i halicką. Po dwóch latach został przeniesiony do Petersburga z tytułem metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński.

W swojej korespondencji wielokrotnie wyrażał pogląd, iż prawosławie w Rosji jest zagrożone przez wpływy zachodnie[1]. Sprzeciwiał się projektowanym reformom ustroju wewnętrznego Kościoła i jego szkolnictwa[2].

Wymienioną godność pełnił do śmierci w 1892, która nastąpiła po kilkumiesięcznej chorobie.

Przypisy

  1. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.216
  2. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.234-235

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Smaragd (Kryżanowski)
Biskup połocki 1837 - 1840 Następca
Bazyli (Łużyński)
Poprzednik
Smaragd (Kryżanowski)
Biskup mohylewski 1840 - 1844 Następca
Anatol (Martynowski)
Poprzednik
Eugeniusz (Bażenow)
Egzarcha Gruzji 1844 - 1858 Następca
Euzebiusz (Iljinski)
Poprzednik
Filaret (Amfitieatrow)
Metropolita kijowski 1858 – 1860 Następca
Arseniusz (Moskwin)
Poprzednik
Grzegorz (Postnikow)
Metropolita petersburski 1860 - 1892 Następca
Palladiusz (Rajew-Pisariew)