Izydor (patriarcha Konstantynopola)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izydor
Ισίδωρος
Kraj działania Cesarstwo Bizantyńskie
patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania od 17 maja 1347
do 1350
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Wybór patriarchy 17 maja 1347

Izydor (gr.: Ισίδωρος, Isidōros) – patriarcha Konstantynopola od 17 maja 1347 do 1350

Izydor Wukiras początkowo uczył się u Gerazyma Eubejskiego w Tesalonice. Około 1320 roku, zainspirowany wspomnieniami swego mistrza, wspołpracownika Grzegorza Synaity, opuścił Tesalonikę i udał się na górę Atos, gdzie został uczniem Synaity[1].

17 maja 1347 Izydor, wówczas już biskup Monemwazji[2], a przy tym uczeń i przyjaciel Grzegorza Palamasa[3] został wybrany na, opustoszały po usunięciu przez cesarzową Annę Jana XIV Kalekasa, tron patriarszy[2]. Wcześniej przyjęcia tej godności odmówili Grzegorz Palamas i czcigodny. Sawa z klasztoru Watopedi. Nowo wybrany patriarcha wyświęcił 32 nowych biskupów życzliwie nastawionych do idei teologicznych Grzegorza Palamasa, którzy podpisali tomos z 1347 roku. 21 maja Izydor koronował po raz drugi cesarza Jana VI Kantakuzena. Tej wiosny powołał też Grzegorza Palamasa na stolicę metropolitalną Tesaloniki w miejsce usuniętego Hiacynta[4].

Wiosną 1347 roku nieco ponad 20 biskupów wystąpiło przeciw ustanowieniu Izydora patriarchą. Dystansując się od potępionego Akyndyna, wydali własny tomos, w którym składali z urzędu Izydora (ustanowionego, ich zdaniem, bezprawnie i przy pomocy władzy świeckiej i podejmującego szereg bezprawnych czynności) i Grzegorza Palamasa, obwiniając ich o szpiegowanie i prześladowanie opozycji, bezbożność, oddzielanie dzieci od rodziców pod pozorem ascezy (zarzut dotyczył przepowiadania Izydora w Tesalonice, w okresie gdy był jeszcze osobą świecką), ikonoklazm i odrzucenie przedmiotów sakralnych. W sierpniu 1347 roku po nieudanych próbach doprowadzenia opozycjonistów do posłuszeństwa Izydor i jego synod formalnie złożył zbuntowanych biskupów z urzędu. Wykonanie postanowień synodu zostało jednak odłożone w czasie w nadziei na ich nawrócenie[4].

Izydor zmarł w 1350 roku. Żywot Izydora opisał w latach 1355-1357 patriarcha Filoteusz Kokkin[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 M. Żełtow: Grigorij Sinait.
  2. 2,0 2,1 Donald Nicol: Les derniers siècles de Byzance. s. 256.
  3. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 481.
  4. 4,0 4,1 M. M. Bernatsky: Grigorij Pałama.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. M. Bernatsky: Grigorij Pałama (ros.). W: Prawosławnaja enciklopedia, Т. 13., s. 12-41 [on-line]. [dostęp 2012-12-08].
  • R. Browning: Cesarstwo Bizantyńskie. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawnicczy, 1997, s. 212-213. ISBN 83-06-02615-2.
  • Venance Grumel, Traité d'études byzantines, « La Chronologie I. », Presses universitaires de France, Paryż, 1958, s. 437.
  • Donald Nicol: Les derniers siècles de Byzance. Paryż: éditions Texto, 2008.
  • M. Żełtow: Grigorij Sinait (ros.). W: Prawosławnaja enciklopedia, Т. 13., s. 50-68 [on-line]. [dostęp 2012-12-08].


Poprzednik
Jan XIV Kalekas
Patriarcha Konstantynopola
1347-1350
Następca
Kalikst I