Józef Życiński

Józef Życiński
In Spiritu et Veritate W Duchu i Prawdzie
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	1 września 1948 Nowa Wieś
Data i miejsce śmierci	10 lutego 2011 Rzym
biskup diecezjalny tarnowski
Okres sprawowania	1990–1997
arcybiskup metropolita lubelski
Okres sprawowania	1997–2011
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	21 maja 1972
Nominacja biskupia	29 września 1990
Sakra biskupia	4 listopada 1990
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Józef Życiński w Wikicytatach

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	4 listopada 1990
Miejscowość	Tarnów
Miejsce	katedra tarnowska
Konsekrator	Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy	Stanisław Nowak Ignacy Tokarczuk
Konsekrowani biskupi Jan Styrna 28 lipca 1991 Mieczysław Cisło 2 lutego 1998 Artur Miziński 30 maja 2004
Współkonsekrowani biskupi Stanisław Wielgus 1 sierpnia 1999 Jan Franciszek Wątroba 20 kwietnia 2000 Andrzej Dzięga 24 listopada 2002 Stanisław Budzik 3 kwietnia 2004 Krzysztof Nitkiewicz 4 lipca 2009

Wiesław Chrzanowski, Józef Życiński i Władysław Bartoszewski (Kraków, 12 lutego 2007)

Józef Mirosław Życiński (ur. 1 września 1948 w Nowej Wsi, zm. 10 lutego 2011 w Rzymie) – polski biskup rzymskokatolicki, filozof, teolog, publicysta, biskup diecezjalny tarnowski w latach 1990–1997, arcybiskup metropolita lubelski w latach 1997–2011.

Życiorys

W 1966 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim. Studiował w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1972 w Częstochowie. Od 4 listopada 1990 biskup diecezjalny tarnowski, a od 14 czerwca 1997 arcybiskup metropolita lubelski.

Doktor teologii Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie (1976), doktor filozofii Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Habilitował się w 1980 na podstawie rozprawy Prostota i dyskonfirmowalność jako kryteria heurystyczne w kosmologii relatywistycznej.

Od 1980 był kierownikiem Katedry Logiki i Metodologii na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (od 2009 Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie). W latach 1982–1985 pełnił funkcję prodziekana, a od 1988 do 1990 dziekana Wydziału Filozoficznego tej uczelni. W 1981 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1988 zwyczajnym. Był wielkim kanclerzem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wykładał m.in. w Berkeley, Oksfordzie, Catholic University of America w Waszyngtonie, Australian Catholic University w Sydney.

Był członkiem Komitetu Biologii Ewolucyjnej i Teoretycznej PAN, Europejskiej Akademii Nauki i Sztuki w Wiedniu, Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, Papieskiej Rady ds. Kultury, Komisji Wspólnej Episkopatu i Rządu RP, Komisji Episkopatu do Spraw Nauki Wiary, członek zagraniczny Rosyjskiej Akademii Nauk Przyrodniczych, przewodniczący Rady Episkopatu do Spraw Apostolstwa Świeckich i Rady Programowej KAI. Zasiadał we Wspólnej Grupie Roboczej Kościoła Katolickiego i Światowej Rady Kościołów (1999–2005), a także w Radzie Fundacji Auschwitz-Birkenau.

Publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym” i „Gazecie Wyborczej”. Współpracował także z Radiem eR, regionalno-katolicką rozgłośnią archidiecezji lubelskiej. Dawniej współpracował z miesięcznikami „Znak” i „Więź”, a także z „Rzeczpospolitą”, „Niedzielą” oraz Pierwszym Programem Polskiego Radia. W 1990 założył Wydawnictwo Diecezji Tarnowskiej BIBLOS. W 1992 utworzył obecne Radio RDN Małopolska.

Autor ponad 50 książek i ponad 300 artykułów poświęconych problematyce filozoficznej, teologicznej, kulturowej, naukom przyrodniczym. Dużo miejsca w swojej pracy naukowej oraz w publicznych i duszpasterskich wystąpieniach poświęcał współczesnej integracji europejskiej oraz stosunkowi Kościoła Rzymskokatolickiego do Unii Europejskiej.

Zmarł nagle w Rzymie na zawał serca. Uroczystości pogrzebowe pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego w Polsce abpa Celestina Migliore odbyły się 19 lutego 2011 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Lublinie. Mszę św. żałobną koncelebrowało ponad stu kardynałów, arcybiskupów i biskupów z Polski i ze świata.

Nagrody i wyróżnienia

W 2004 został laureatem Fenomenów Przekroju, nagrody przyznawanej przez tygodnik „Przekrój”. W 2005 otrzymał Medal św. Jerzego, nagrodę przyznawaną przez „Tygodnik Powszechny”. W 2007 został uhonorowany tytułem Człowieka Roku, wyróżnieniem przyznawanym przez „Gazetę Wyborczą”. Nagrodę otrzymał za konsekwentną obronę wartości ładu demokratycznego i pluralizmu, za chrześcijańskie świadectwo humanizmu i tolerancji. Laudację na cześć laureata wygłosiła profesor Barbara Skarga.

Tytułami doctora honoris causa uhonorowały go Akademia Rolnicza w Lublinie (2004), Uniwersytet Jagielloński (2005) oraz Akademia Medyczna w Lublinie (2007) .

17 lutego 2011 postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia

• Józef Życiński w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-08-31]

Linki zewnętrzne

• Nota biograficzna i wykaz publikacji Józefa Życińskiego na stronie archidiecezji lubelskiej [dostęp 2010-12-17]
• Nota biograficzna Józefa Życińskiego na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego [dostęp 2010-08-31]
• Nota biograficzna Józefa Życińskiego w Archiwum Diecezjalnym w Tarnowie [dostęp 2010-08-31]
• Strona internetowa poświęcona Józefowi Życińskiemu [dostęp 2011-02-20]
• Józef Życiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2010-08-31]