Józef Kowalski (weteran)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Józef Kowalski
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1900
Wicyń
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 2013
Tursk
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 22 Pułk Ułanów Podkarpackich
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka:

II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Pro Memoria

Józef Kowalski (ur. 2 lutego 1900 w Wicyniu, zm. 7 grudnia 2013[1] w Tursku) – polski kapitan, najdłużej żyjący weteran wojny polsko-bolszewickiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 lutego 1900 we wsi Wicyń (obecnie Smerekiwka, Ukraina) jako syn Wawrzyńca i Heleny Kowalskich. W 1920 roku, w trakcie wojny polsko-bolszewickiej, walczył w 22 Pułku Ułanów Podkarpackich. Brał udział w Bitwie pod Komarowem niedaleko Zamościa, gdzie 31 sierpnia 1920 polska kawaleria rozbiła trzon sił Konarmii Budionnego. Konfrontacja ta była największym starciem konnicy w wojnie polsko-bolszewickiej i ostatnią wielką bitwą kawaleryjską w historii Europy[3].

W latach 20. XX wieku ukończył szkołę oficerską. W okresie 20-lecia międzywojennego prowadził gospodarstwo rolne. II wojnę światową spędził w niemieckim obozie pracy, skąd udało mu się uciec ze współwięźniem. Po jej zakończeniu osiedlił się w Przemysławiu pod Krzeszycami. Tam pochował swoich najbliższych. Do 1993 roku prowadził gospodarstwo rolne. Gdy stan jego zdrowia się pogorszył, przekazał ziemię Skarbowi Państwa i 9 grudnia 1994 roku zamieszkał w Domu Pomocy Społecznej w Tursku. W dniu swoich 110. urodzin został uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Decyzją ministra obrony narodowej Tomasza Siemoniaka z dnia 15 lutego 2012 Józef Kowalski został awansowany do stopnia kapitana Wojska Polskiego[2][5].

16 sierpnia 2012, dzień po 92. rocznicy „Cudu nad Wisłą” nadano mu tytuł honorowego obywatela Wołomina[6]. Józef Kowalski był także honorowym obywatelem Warszawy i Radzymina.

Dnia 4 kwietnia 2013, Józefa Kowalskiego odwiedziła delegacja z Radzymina, podczas której otrzymał od gości okolicznościowy list oraz certyfikat nadający mu członkostwo w Stowarzyszeniu Miłośników Miasta Radzymin i Bitwy Warszawskiej 1920 roku, a sam przekazał prezesowi, Pawłowi Kozakiewiczowi symboliczne prawo do kultywowania pamięci o wydarzeniach z 1920 roku, w ramach czego przekazał na jego ręce ułańską szablę[7][8]. 9 czerwca 2013 w Radzyminie odbył się I Piknik Kawaleryjski im. kpt. Józefa Kowalskiego[9].

Zmarł 7 grudnia 2013[10]. 11 grudnia 2013 pochowany na cmentarzu w Krzeszycach[11].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]