Józef Leśniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Józef Leśniewski
Józef Leśniewski
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 26 września 1867
Poznajów
Data i miejsce śmierci 3 października 1921
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Dywizja Strzelców, Ministerstwo Spraw Wojskowych
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska Minister Spraw Wojskowych
przewodniczący OTO
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych Komandor Legii Honorowej (Francja)
Grób Józefa Leśniewskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Józef Krzysztof Leśniewski herbu Gryf (ur. 26 września 1867 w majątku Poznajów koło Witebska, zm. 3 października 1921 w Warszawie) – generał porucznik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Korpus Kadetów w Połocku i Oficerska Szkołę Piechoty w Petersburgu. Od 1886 roku zawodowy oficer piechoty Armii Imperium Rosyjskiego. Do 1907 roku służył w gwardii. Po awansie na pułkownika dowódca pułku piechoty. W I wojnie światowej dowódca brygady piechoty. Generał major z 1914. Później dowódca dywizji piechoty. Ranny w walkach, odznaczony najwyższymi rosyjskimi orderami bojowymi.

W okresie od czerwca 1917 do lutego 1918 dowódca 3 Dywizji Strzelców w I Korpusie Polskim w Rosji. W wyniku zatargów z dowództwem korpusu w lutym 1918 przeniósł się na Ukrainę i organizował do maja 1918 III Korpus Polski. Z jego pozostałościami dotarł do Polski.

W okresie od grudnia 1918 do lutego 1919 dowódca Grupy Operacyjnej w czasie walk o Lwów. W trakcie tych walk zginął syn Adam.

27 lutego 1919 roku Wódz Naczelny Józef Piłsudski mianował go generałem porucznikiem[1]. Tego samego dnia Józef Piłsudski, jako Naczelnik Państwa mianował go Ministrem Spraw Wojskowych w rządzie Ignacego Paderewskiego[2]. Tekę ministra zachował w kolejnych rządach: Leopolda Skulskiego, Władysława Grabskiego i Wincentego Witosa. W lipcu 1920 roku został członkiem Rady Obrony Państwa. Od sierpnia 1920 był przewodniczący Oficerskiego Trybunału Orzekającego (m.in. sprawy przyjęcia do służby w Wojsku Polskim) i członkiem Rady Wojennej.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 43 z 17 kwietnia 1919 roku, poz. 1378.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 24 z 4 marca 1919 roku, poz. 774.
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska Karski – Generałowie Polski Niepodległej, Wyd. Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • H.P. Kosk – Generalicja polska, t. 1, Wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, ISBN 83-87103-81-0