Józef Ozga-Michalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Józef Ozga-Michalski
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1919
Bieliny
Data i miejsce śmierci 10 lutego 2002
Warszawa
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989

Józef Ozga-Michalski, Józef Ozga Michalski (ur. 8 marca 1919 we wsi Bieliny, zm. 10 lutego 2002 w Warszawie) – pisarz, poeta, wieloletni działacz państwowy okresu PRL.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Józefy Michalskich z Bielin pod Kielcami. Po nauce w Szkole Podstawowej w Bielinach (ostatni oddział ukończył w Szkole Podstawowej im. S. Staszica w Kielcach), uczył się w gimnazjum i liceum im Stefana Żeromskiego w Kielcach – gdzie w 1939 uzyskał świadectwo maturalne. Jako gimnazjalista opublikował swe pierwsze utwory literackie w miesięczniku literackim Młodzi Idą, w tomiku Gołoborze. W 1938 w Wydawnictwie Atelier "Kropka" Kielce opublikował zbiór legend Świętokrzyskich pt. Łysica gwarzy – godki świętokrzyskie. Dodatek "Ozga" jest przedwojennym literackim pseudo-dodatkiem do rodowego nazwiska Michalski, który w czasie II wojny światowej był partyzanckim pseudonimem, a który po wojnie stał się prawnie zalegalizowanym nazwiskiem. Przed II wojną światową działał w wiejskich organizacjach młodzieżowych (zaangażował się w działalność ZMW „Wici”, przewodząc jej radykalnemu skrzydłu). Podczas okupacji był członkiem ruchu oporu (Bataliony Chłopskie) i redaktorem podziemnej prasy ludowej.

Po wojnie był działaczem partii ludowych, od 1944 członkiem SL, następnie ZSL. Pełnił liczne funkcje partyjne, był członkiem i sekretarzem Rady Naczelnej SL (1944–1949), członkiem i sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL (1949), członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego i Prezydium NKW ZSL (1949–1980), sekretarzem NKW ZSL (1949–1956), wiceprezesem Naczelnego Komitetu ZSL (1956–1980), wiceprzewodniczącym Sekretariatu NK ZSL (1964–1969), przewodniczącym Klubu Poselskiego ZSL w Sejmie Ustawodawczym (1950–1952).

W ramach swej powojennej edukacji studiował na Akademii Nauk Politycznych w Warszawie oraz na Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.

Jako działacz państwowy w 1944 został sekretarzem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach, w latach 1945–1947 był jej przewodniczącym. W 1947 został prezesem komitetu Demokratyzacji "Wici", w latach 1947–1948 wiceprezesem zarządu głównego Związku Młodzieży Wiejskiej RP "Wici", w latach 1948–1949 wiceprzewodniczącym zarządu głównego Związku Młodzieży Polskiej, a w 1949 jego sekretarzem. W latach 1949–1953 był prezesem zarządu głównego Związku Samopomocy Chłopskiej, a w latach 1959–1962 prezesem zarządu głównego Centralnego Związku Kółek Rolniczych.

Przez okres ponad 45 lat nieprzerwanie sprawował mandat poselski: kolejno w KRN, Sejmie Ustawodawczym oraz Sejmie PRL I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji. W latach 1952–1956 był wicemarszałkiem Sejmu. Przewodniczył sejmowym komisjom: w latach 1947–1949 Komisji Wojskowej, w latach 1949–1952 Komisji Obrony Narodowej (Sejm Ustawodawczy), w latach 1952–1956 Komisji Obrotu Towarowego (I kadencja), a w latach 1969–1972 Komisji Spraw Zagranicznych (V kadencja). W latach 1957–1972 i 1976–1985 był członkiem Rady Państwa, a w latach 1972–1976 zastępcą przewodniczącego Rady Państwa.

W latach 1952–1956 był przewodniczącym Rady Centrali Rolniczych Spółdzielni "Samopomoc Chłopska", w latach 1971–1981 wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, a w latach 1972–1990 wiceprezesem Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

W latach 1952–1988 był członkiem Światowej Rady Pokoju, był także wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, prezesem zarządu głównego Towarzystwa Szkół Świeckich oraz przewodniczącym Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Autor powieści, opowiadań oraz utworów poetyckich.

Powieści: Ludowy potok (1951), Młodzik (1969), Sowizdrzał Świętokrzyski (1972), Sklepienie niebieskie (1974), Czary miłosne (1984), Ujawnienia (1988).

Zbiory opowiadań: Smutne i wesołe (1956), Krajobraz rodzinny (1973), W kogo trafi grom (1978); opowieść Piołun i popiół (1979).

Poezje: Poemat nowosielecki (1946), Lutnia wiejska (1954), Czernek i Anna (1956), Kartki partyzanckie (1957), Polska (1958), Światowid (1959), Druga strona księżyca (1961), Walc karnawałowy (1963), Pełnia (1965), Ściernisko (1968), Ta - bądź (1973), Rajski oset (1977), Hejnał na pogodę (1979), Powrót z Litwy (1980).

Dokonał poetyckiego przekładu fińskiego eposu Kalevala (na bazie filologicznego przekładu na język polski wykonanego przez Karola Laszeckiego) oraz przełożył poemat meksykański Pieśń o Cuantemoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. orderem Budowniczych Polski Ludowej (1979), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Medalem "40 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945" (ZSRR).