Józef Ozga-Michalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Ozga-Michalski
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1919
Bieliny
Data i miejsce śmierci 10 lutego 2002
Warszawa
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989

Józef Ozga-Michalski ps. Głownia, (ur. 8 marca 1919 we wsi Bieliny, zm. 10 lutego 2002 w Warszawie) – pisarz, poeta, działacz ruchu ludowego, żołnierz Batalionów Chłopskich, wieloletni działacz państwowy okresu PRL[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Józefy Michalskich z Bielin pod Kielcami. Po nauce w Szkole Podstawowej w Bielinach (ostatni oddział ukończył w Szkole Podstawowej im. S. Staszica w Kielcach), uczył się w gimnazjum i liceum im Stefana Żeromskiego w Kielcach – gdzie w 1939 uzyskał świadectwo maturalne. Jako gimnazjalista opublikował swe pierwsze utwory literackie w miesięczniku literackim Młodzi Idą, w tomiku Gołoborze. W 1938 w Wydawnictwie Atelier "Kropka" Kielce opublikował zbiór legend Świętokrzyskich pt. Łysica gwarzy – godki świętokrzyskie. Dodatek "Ozga" jest przedwojennym literackim pseudo-dodatkiem do rodowego nazwiska Michalski, który w czasie II wojny światowej był partyzanckim pseudonimem, a który po wojnie stał się prawnie zalegalizowanym nazwiskiem.

Przed II wojną światową wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici organizując międzyszkolne koło tej organizacji. Podczas okupacji był członkiem ruchu oporu, walczył jako żołnierz w Batalionach Chłopskich oraz redagował i wydawał gazetki konspiracyjne, "Znicz" i "Promień".

Po wojnie był działaczem partii ludowych, od 1944 członkiem SL, następnie ZSL. Pełnił liczne funkcje partyjne, był członkiem i sekretarzem Rady Naczelnej SL (1944–1949), członkiem i sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL (1949), członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego i Prezydium NKW ZSL (1949–1980), sekretarzem NKW ZSL (1949–1956), wiceprezesem Naczelnego Komitetu ZSL (1956–1980), wiceprzewodniczącym Sekretariatu NK ZSL (1964–1969), przewodniczącym Klubu Poselskiego ZSL w Sejmie Ustawodawczym (1950–1952).

W ramach swej powojennej edukacji studiował na Akademii Nauk Politycznych w Warszawie oraz na Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.

Jako działacz państwowy w 1944 został sekretarzem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach, w latach 1945–1947 był jej przewodniczącym. W 1947 został prezesem komitetu Demokratyzacji "Wici", w latach 1947–1948 wiceprezesem zarządu głównego Związku Młodzieży Wiejskiej RP "Wici", w latach 1948–1949 wiceprzewodniczącym zarządu głównego Związku Młodzieży Polskiej, a w 1949 jego sekretarzem. W latach 1949–1953 był prezesem zarządu głównego Związku Samopomocy Chłopskiej, a w latach 1959–1962 prezesem zarządu głównego Centralnego Związku Kółek Rolniczych.

Przez okres ponad 45 lat nieprzerwanie sprawował mandat poselski: kolejno w KRN, Sejmie Ustawodawczym oraz Sejmie PRL I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji. W latach 1952–1956 był wicemarszałkiem Sejmu. Przewodniczył sejmowym komisjom: w latach 1947–1949 Komisji Wojskowej, w latach 1949–1952 Komisji Obrony Narodowej (Sejm Ustawodawczy), w latach 1952–1956 Komisji Obrotu Towarowego (I kadencja), a w latach 1969–1972 Komisji Spraw Zagranicznych (V kadencja). W latach 1957–1972 i 1976–1985 był członkiem Rady Państwa, a w latach 1972–1976 zastępcą przewodniczącego Rady Państwa.

W latach 1952–1956 był przewodniczącym Rady Centrali Rolniczych Spółdzielni "Samopomoc Chłopska", w latach 1971–1981 wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, a w latach 1972–1990 wiceprezesem Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

W latach 1952–1988 był członkiem Światowej Rady Pokoju, był także wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, prezesem zarządu głównego Towarzystwa Szkół Świeckich oraz przewodniczącym Towarzystwa Polsko-Brazylijskiego.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Autor powieści, opowiadań oraz utworów poetyckich.

Powieści: Ludowy potok (1951), Młodzik (1969), Sowizdrzał Świętokrzyski (1972), Sklepienie niebieskie (1974), Czary miłosne (1984), Ujawnienia (1988).

Zbiory opowiadań: Smutne i wesołe (1956), Krajobraz rodzinny (1973), W kogo trafi grom (1978); opowieść Piołun i popiół (1979).

Poezje: Poemat nowosielecki (1946), Lutnia wiejska (1954), Czernek i Anna (1956), Kartki partyzanckie (1957), Polska (1958), Światowid (1959), Druga strona księżyca (1961), Walc karnawałowy (1963), Pełnia (1965), Ściernisko (1968), Ta - bądź (1973), Rajski oset (1977), Hejnał na pogodę (1979), Powrót z Litwy (1980).

Dokonał poetyckiego przekładu fińskiego eposu Kalevala (na bazie filologicznego przekładu na język polski wykonanego przez Karola Laszeckiego) oraz przełożył poemat meksykański Pieśń o Cuantemoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. orderem Budowniczych Polski Ludowej (1979), Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Medalem "40 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945" (ZSRR).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Czas wielkiej próby. Wspomnienia bojowników o Ojczyznę Ludową 1939-1945. Warszawa: Książka i Wiedza, 1969.